Esra
@Esraslam
Şu anda okuduğu kitap
Bir kısmı var ki Gizliajans'ta Sanem'e yazılan o mektupta aşkı anlatan o romantik serseri şimdi kendini öldürüp evliliğin de kendinden kalan cesedi taşımakla sorumlu suç ortağı ile olması gerektiğine benzetiyor.
Nergis karakteri kitap boyunca sinir eder insanı. Aziz'i aldattıktan sonra Aziz üzülmesin diye cinayet işleyerek kendini haklı çıkartamaz ki Abdül'le de bir münasebeti olabilir diosunuz ister istemez. Kitaptaki en rahat karakter Paradise Yayınevi'nin sahibi Esat Bey'dir. Boşanmış, sekreteriyle evlenmiş, yeni sekreterine yürüyor, çevirmenlerinden biriyle yatıyor olaylar kopuyor dünyadan bi haber yaşayıp gidiyor. Kitabın en orijinal karakteri de sosyal hizmetler tarafından büyütülmüş, balet olmuş daha sonra bel fıtığı sebebiyle tetikçi olmuş Hıdır Abi tabii ki o nasıl CV abicim:) Muhittin'in Yeri'ndeki tahtakafa, Kız Tevfik ve Moruk'un diyalogları çok tadında idi.
Yazarın en sevdiğim romanı oldu. Tavsiye ederim:)
"Biliyor musun Sanem, ben seni hep severim. Her gün daha çok severim. Bak mesela penceremin önüne bir kuş konar ben seni severim, bir tren yolculuğunda pencereden dışarı bakarken derme çatma bir ev gözüme çarpar ben seni severim, burnuma eskilerden, hangi uzak hatıraya ait olduğunu bir türlü çıkaramadığım bir koku çarpar ben seni severim, kafama kuş sıçar ben yine seni severim..."
Yine bol bol güldüren, gülümseten, bi gecede biten Alper Canıgüz romanı, kıyaslama yapmak istemesem de Alper Kamu karakterinden sonra azıcık hayalkırıklığı oldu. En sevdiğim kitabı değil belki ama aksiyonu full: UZAYLILAR mı:) İsteyene seçmeli son vermiş yazar, keyfiniz bilir:)
Alper Kamu'yu dört gözle bekliyorduk zaten ama bu bi tık üzdü dramı. İnce mizahı yine göz dolduruyor. Alper Canıgüz yerli edebiyatta gerçekten yüzümü güldürüyor. Detaycı gözlemleri ve akıcı anlatımı ile hangi kitabını okusam tarzını biraz daha seviyorum. Kitaptan ufak bir alıntı:
"bamya", diye onayladı annem sağolsun. "mis gibi pişirmiş Hatice Ablan. Haydi soğutma."
Bamya ha? Bana ha? Sanki sana ne pişireyim diye sorduğunda Hatice Abla'ya bamya olmasın da ne olursa olsun dememişim gibi, sanki o akşam yemeği için karnabahar ve peynirli makarna sözü vermemiş gibi, sanki hiç sevmemişiz gibi... Soğukkanlılığımı kaybetmemeye gayret ederek düşündüm bunun anlamı nedir diye. Hatice Abla bana ne anlatmaya çalışıyordu? Gerçekten seviyorsam onun elinden zehir olsa reddetmemem gerektiğini mi, kadınlara asla güvenilemeyeceğini mi, patronun kendisi olduğunu mu? Yoksa aklınca şaka mı yapıyordu? Bu soruların içinden çıkmama imkan yoktu. Sessizce bandım ekmeğimi kıymalı hayat dersine.
Harika! Öneririm:)
