Allahın funny bi kulu
@Ethems
Körüm, o halde karanlık niye benden kaçıyor?
Sağırım, nasıl oluyor da uğultum uzaktan
beni çağırmaktadır?
-İsmet Özel
Türkler, Araplar ve diğer Müslümanlar, tarihimizi, toplumlarımızın görgü ve yaşayışını, başkalarının, yani Batılıların gözü ile görmekten vazgeçerek, kendi ölçülerimiz ve değerlerimiz açısından ele alarak, o şekilde incelememiz ve anlamamız gerekmektedir. Bunun zamanı, çoktan gelmiş ve geçmektedir. Aksi takdirde oryantalistler kalkıp da: Osmanlılar eski Arap ülkelerini sömürge yaptılar, sömürdüler" dedikleri zaman, buna kimi bilim adamları bile inanabilmektedir. Hiçbiri kalkıp da: "-O devirde sözü edilen ülkelerde sömürülecek ne vardı? Hangi servet kaynakları mevcuttu da somuruldü? Petrol mü?" diyemiyor. Hiç kimse: "-Osmanlılar almadılar, üstüne üstelik asırlarca hep verdiler diyemiyor. “ -Hangi sömürgeci devletin parlamentosunda sömürge milletvekilleri bulunur? Avam kamarasında Hindistan mebusları var mıydı? Fransa Millet Meclisi'nde Çin Hindi temsil ediliyor muydu? Ama açıp bakın, Osmanlıların Mebusan Meclisleri'nin listelerini: ...Sömürge olduğu iddia edilen tüm bu Arap ülkeler, her sancağı ile Anavatan gibi kendi milletvekilleri tarafından temsil edilmişlerdir" demiyor. Osmanlı bütçelerine, “sömürge” denilen eyaletlerin gelirlerinden, -onlar için- üçer, dörder kat fazla ödenekler konulmuştur.
Soyacağımız helanın konumunu atıyorum arkadaşlar. Böyle bir yerde biriktiğine göre iyiki tuvalete neyin girmemişim. Ulan ne para vardır burada. Neyse, ciddiyeti bozmayalım. Konumu bekleyin.
İşte, işlemeye çalıştığımız surre konusundan da anlaşılmaktadır ki, Osmanlılar, Arap ülkelerini sömürme ve koloni haline getirme gibi, herhangi bir emperyalist düşünce ve teşebbüse asla sahip olmamışlardır. Esasen, Osmanlı Devletinin devamlı olarak güttüğü politika, yönetimi altında bulunan değişik din, mezhep ve ırklara mensup insanları sömürmek değil, aksine onlara hizmet etmekti. Nitekim doğu ve batıdaki günümüze ulaşan, Osmanlı Devri tarihi eserler, bu fikrimizi desteklemektedir. Türk-Arap ilişkilerini, ortak din ve kültürün toplayıcı ve birleştirici etkisi altında, tek bir vücud imişçesine, kardeşçe, eşit düzeyde ortak bir yaşam, hatta özveri simgelemiştir. İçinde bulunduğumuz XX. yüzyılda bile uluslararası ilişkilerde böylesine bir hoşgörü ve özveri düzenine rastlamak güçtür.
Surre, Mekke ve Medine'de, Surre ve hacı sadakası ile geçinen, bütün yıl hiç çalışmayan bir zümrenin doğmasına da sebep olmuştur. Böylece bu iki şehir, hatta bütün Hicaz, tüketici bir bölge haline gelmiştir. Bu husus, bölgedeki Arap toplumu üzerinde Surre'nin olumsuz etkisidir.