Ümidin nesnesi bazan çürük çıkar. Çünkü değerler değiştiğinde tanrılar değişir. Tanrılar eskir. Din adı altında veya değil. İnsanın aczi, artık puta çevirdiği eski tanrıların yerine put olmadığına inandığı yeni ve hakiki tanrı(lar)ı koyar. İnsanın iman ihtiyacı, inandığı tüm tanrılardan daha büyüktür. Tanrı’nın vefatının hemen akabinde insanın ölümünün vuku bulması bir tesadüf değildir. Din eleştirisinde bu hakikati ıskalayanlar, putlar pazarında felsefi vurgun yaptıklarını düşünebilir. Ancak din konusundaki gerçek, aklın bilimsel mengenesine sıkıştırılamayak kadar ümidin konusudur. Kaderin üstünde bir kader bulabilen insanda tüm tanrıları tüketen bir iman vardır. Çünkü ümidin nesnesi ümidin bir bahanesi, bir vesilesidir. İnsan dediğin nedir? İnsan ümide iman etmektir.