Mehmet ettar
@Ettar
8 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Gittin! Şimdi bir mevsim değil, koca bir hayat girdi aramıza. Biliyorum, ne sen dönebilirsin artık ne de ben kapıyı açabilirim.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bir mevsim boyunca belki biraz daha fazla , onunla konuştum. Benim yalnız olduğumu düşünenler oldu, aldırmadım. Sokaklarda yürürken özellikle tenha yerlerde sesli konuşurduk . Kalabalik oldu mu ben dinlerdim, o konuşurdu. Zihinsel bozukluk derdi psikiyatrist, hayır o vardı orada, elimi uzatsam dokunabilecegim yerde.
Ahlat Ağacı- Taşrada ölmek!Hikaye-Öykü
Sinan, küçük ilçesinde, babasının izinden giderek üniversitede öğretmenlik okumuş, daha sonra atanma umuduyla artik ait olmadiigni düşündüğü memleketine, eli mahkûm geri dönmüştür. Filmin ilk sahnesinden itibaren küçük kasaba çevresinde gelisen, onunla anlam kazanan kimliklerin ve kimlikler cercevesinde yıkılan ya da kazanılan itibarların resmi bir gecit törenini görürüz. Sinan'ın otobüsten inmesi ile birlikte, kadraja giren kuyumcu, altinlardan bahseder ve sinan'a babasının ondan aldigi altınları vermedigini, telefonlarına çıkmadığını söyler. Bu sahne ile birlikte altin imgesi, taşradaki gücün dagitilmasinda ve kimliklerin oluşumunun odak noktasi olarak karşımıza cikar. Daha yüzünü bile görmiğimiz İdris öğretmen, bu sahneden anlayacağımiz üzere, taşrada yapilmamasi gerekn en kötü seyi yaomsitir; itibarını kaybetmistir. İdris öğretmenin kumar bataginda çırpinmasi, kendi ailesinden sevdiklerinden uzaklamasina neden olmus, kendisine uzatilan yardim ellerini iterek, çocuksu bir kişiliğe bürünmüştür. Taşrada masumiyeti temsil eden ' çocuksu hal, idris öğretmen icin bir çıkış yolu olarak durur. Kaybettiği itibarının golgesinde yeni bir anlam arayışında olan idris ogretmen, babasindan kalan tarlanin ortasina dev bir kuyu kazarak su aramaya calismaktadir. İdris öğretmenin bu anlam anlayışı her seferinde toplum tarafindan dislanmis ve onu yari yolda bırakmistir. Kendi babasi dahil hiç kimse onu anlamaz, kuyunun dibine, suya, itibara ulasma çabası toplumsal normlar tarafından engellenir. Taşranin bu kendine has anlamsızlıgi, karakterlerin her anlamlı hereketinde dimdik karşılarında durmakta ve toplumu olusturan dinamikleri kendi anlamsizliginda eritmektedir. Bir noktadan sonra bütün kimlikler soguk, ürpertici bir doğru ile cevrelenmekte ve taşranin kendine has eşitsizliğinde
İnsan , bu tür bir coğrafyada hayatını sürdüğünde, duygularını ifade edebilmesi, ancak kamusal alandaki semboller vasıtası ile mümkün. İyinin mutlak iyi, kötünün mutlak kötü olduğu kamusal kimliklerinin aksine, bizler etten kemikten bir hayatin içersinde; duygularla ayakta kalmaya çabalıyoruz. Acının sunumu, günlük hayat icerisindeki ifadesi, toplumun kamusal- ritüeller aracılığıyla bir kimlik dayatmasına kapı aralıyor.
