İnsan hayatının normal amacı dört mevsimde de yani hayatın dört çağında da fazla hoplayıp zıplamadan yaşamak ve son güne kadar hayat kadehinin hiçbir damlasını israf etmemektir: Ağır ağır yanan bir ateş, ne kadar şairane olursa olsun şiddetli bir yangından daha iyidir.
Dağlar ve uçurumlar da insanın gönlüne ferahlık veren şeyler değildir. Onlar da üstümüze yürüyen bir vahşi hayvanın dişleri ve pençeleri gibi korkulu, belalıdır; aczimizi öyle yüzümüze vururlar ki, hep ölüm tasası içinde yaşarız.
Bütün bu ders kitaplarından ne çıkacak ? Ne diye altı yedi yıl bir yere kapanıp programlar, azarlar, dersler içinde ölesiye didinmeli? Ne diye koşmaktan, oynamaktan,eğlenmekten zorla kendini yoksun etmeli? Bunun sonu yok ki... Ne zaman yaşayacağım ben ?
Anlıyorum. Hem arkadaşınızı hem de sevgilinizi aynı anda yitirmekten korkuyorsunuz. Ama bunların yerleri kolayca doldurulur. Ne olacağımı biliyordum zaten. Benim için değişen bir şey yok. Zaman acıları dindirir. Yeni insanlarla tanışır, yeni yüzler görür, başka serüvencilerle karşılaşırsınız.