İnsanın ta derinlerinde söken bir şafağın yansıması olamıyorsa gün ışığının ne önemi var? Sabah, ruhumuzu besleyecek hiçbir şey ortaya çıkaramıyorsa, gecenin örtüsünü neden üzerinden atar ki? Kuru gösteriş ve parıltıdan ibarettir her şey.
Doğa donanımlı, tarafsız bir öğretmendir,etrafa yavan bilgi Taymaz ve hiçbir şeyi yok yere göklere çıkarmaz; ne radikal ne de muhafazakar olabilir. Ay ışığını düşünsenize, uygar olduğu kadar yabanidir de!
Toplumda insanların yarattığı en iyi kurumlarda, bir tür erken gelişmişlik olduğunu saptamak hiç de zor değil. Çocukluğumuzu yaşamamız gerekirken bir bakmışız ki, küçük adamlara dönüşüvermişiz.