Yunus Emrah Arıtürk
@Existentialism
İnsanlar en çok kendileri ile baş başa kaldığı için, kendileri ile tartışabileceği konular belirlemelidirler. Bu da en iyi, okurken sizi derin düşüncelere daldıran kitaplarla olur.
Şu anda okuduğu kitap
Bazen her şeyin birden değişmesinden, bitmesinden korkuyorum; niçin bilmiyorum. Bazen aklıma şu saçma düşünce geliyor: Artık daha ne olabilir? Bu mutluluk... bütün bu hayat nedir? Sevinçler, kederler... tabiat... bütün bunlardan başka bir şeyler istiyorum. Hiçbir şey hoşuma gitmez oluyor...
Reklam
Oblomov'u okurken Oblomovlaşmak.Duygu ve Düşünce
Kitap okuma alışkanlığım pek yoktu ve bu kitaba başlamadan önce bu alışkanlığı yeni yeni kazanmaya başlıyordum. Kitabı okuduğum süreçte baş kahramanımız Oblomov'un tembelliğinin bir virüs gibi bana da geçtiğini hissettim. Normal şartlar altında bu kalınlıkta bir kitabı en fazla bir ay gibi bir sürede bitiriyorken, Oblomov'u bitirmek daha uzun sürdü.
Kitabı nihayet bitirebildim ve sonlara doğru beni öyle bir buhrana soktu ki; gülsem mi ağlasam mı kafam karıştı. Bayağı canım sıkıldı...
Hayatımızın bazı dönemlerinde hepimiz Oblomovun hırkasını atarız üstümüze ve sadece düşünürüz. Hayatın zorluklarına karşı dik durmak yerine bir kaçış yolu ararız. Eyleme geçmek yerine sadece düşündüğümüz ve eylemsiz kalarak kendimizi cezalandırdığımız zamanlar olmuştur.
Kitap şunu acı bir şekilde insanın yüzüne vuruyor ki; eyleme geçmeyerek, sadece düşünmek, insanı bir süre sonra zehirliyor. Zaman öyle bir geçiyor ki yaşlandığında, sadece fikirlerinle kalmış olduğunu fark ediyorsun ve harekete geçmek için her şeyin artık çok geç olduğunu anlıyorsun.
Oblomov kitabını okurken başlarda Oblomov'un hayatını imrendiğimi itiraf etmeliyim. Fakat sonlara doğru bu yaşayış tarzından öyle bir soğudum ki; Oblomov'un ki gibi bir hayatımın olmasından çok korkuyorum...
Geçmiş zamanda bıraktığımız benliğimizin, şimdiki benliğimizle bir bağlantısı yoktur. Ne fiziki olarak ne de düşünce olarak.
İnsan hücreleri sürekli olarak kendini yeniler ve bir süre sonra bi bakmışsınız 20 yaşınızdaki hücrelerin tümü zamanla 30 yaşınızdaki hücrelere dönüşmüş ve 20 yaşınızdaki hücrelerden bir eser kalmamış.
İnsan zihni ve düşünceleri de bu hücrelere benzetilebilir. Düşüncelerimiz sürekli değişim halinde. 40 yaşındaki bir insan 30 yaşındayken düşündüğü bazı şeyleri saçma ve kabul edilemez bulabilir. Sanki kendi düşünceleri değil de farklı bir insanın düşüncesiymiş gibi.
Bundan çıkardığım sonuç; asla ama asla fikirlerine sadık kalma. Sürekli bir değişim halindeyiz ve yeniliklere açık olmalıyız. Emin olduğumuzu sandığımız doğruları bile sorgulamalıyız.