"Al beni yarı canım, al... Uçakla mı gelirsin, rüzgârla mı, bak bak da gör, asıl ölmek isteyen benim.
Niye mi? Ah nasıl anlatayım... Bir de şâirim ha! Hiçbir bok değilim...
Sensizlik, ayrılık, ölümden çok daha rezil, çok daha ıssız, mânâsız ve boş... acı..."
"Benim aziz Leylâm, sevgili belâm.
Ya sen olmasan, ben ne bok yerim, neye yararım?
Mânâsız bir otomatisme’in,
mânâsız bir fiziğin, kahrolası boşluğunda,
ben garip, ben duyan,
ben yirmi dört saatte, yirmi dört bin parça olan, ne yapardım?"
"Kimselere mecbur olmadım, olmam da.
.....
Ama senin mecburun olmak, beni hiç mi hiç küçültmüyor.
Aksine yüceltiyorsun, İNSAN ediyorsun, yaşatıyorsun"