“Pembeyi alın, beyazı alın, bırakın diğerlerini!” demek için artık çok geç. Eksiltmişler renkleri. Sanki çok varmış gibi!
Umut dediğin, Olimpiyat meşalesi değil ki! Elbet söner. Korkma, sönmez, dense de kül olur, gider. Her teröristi teker teker gömsen de toprağa, o üç harfi nasıl getireceksin yan yana? Lanetlenmiş bir kere, dönüş yok. Bundan böyle hiçbir şeyi kısaltamayacaksın PKK diye. En az üç yüz sene!
Eksiltmişler harfleri! Sanki çok varmış gibi!”
“Bir zamanlar, üzerimdeki tişörtte sarı, yeşil ve kırmızı yüzlü bir Bob Marley taşıdığım için, polis tarafından çevrilip “Bu da ne?” dendiğinde anlamalıydım. “Reggae!” dediğimde “Nerede?” diyen polisin terör tehdidiyle dolmuş boş bakışlarından anlamalıydım. Hiçbir yerinde Bob Marley yazmayan ve karanlığın içinden çıkan saçsız yüzün, herhangi bir PKK liderine ait olabileceği şüphesiyle karakola götürüldüğüm gün anlamalıydım. Annemin, ayrıntılı tariflerimle CD’lerimin arasında bulduğu Legend albümü ile odamdaki Bob Marley posterini söküp getirmesi sonucu serbest bırakıldığım an anlamalıydım. Bir takım renk, ses, harf ve işaretlerin bir takım orospu çocukları tarafından rehin alınmış olduğunu anlamalıydım. Sarıyı, yeşili, kırmızıyı çoktan dağa kaldırmışlardı! En boktanı da bunları onlar seçmişti! Bize en ufak söz hakkı kalmamıştı.”
“Aslında anlamalıydık. İlkokulun bahçesinde uyanmalıydık.
Hazır ol!
Rahat!
Hazır ol!
Dikkat!
Sağa bak!
Tesadüf değilmiş hiçbiri. Devamı varmış meğer. Alıştırmaymış onlar. Gerisi buradaymış. Milliyetçiliğin bir din olduğu bu ülkede, zorunlu hale getirilmediği takdirde askerlik hizmetine gönüllü bulamayacaklarından korktuklarını anlamalıydık!”
“Peri ve şan kelimeleri bir araya gelir, bu toprakta Perişan adında kızlar yaşar. Dokuz yaşındaki erkek kardeşlerinin ayakta sürdüğü traktörlerin römorkları devrilince ölür ve bir daha doğarlar.
....
Doğu’da kızlar, kadın doğar. Ecellerinden önce ölürler. İlk yemeği anasının memesinden gelen ve yediği çanağa tükürmekte sakınca görmeyen erkek, o kadar çok kadın gömer ki toprak bile artık dişidir. Bu yüzden Toprak Ana diye bilinir. Perilerin şanı buradan gelir. Diri diri gömüle gömüle toprağı bile kadın yapmışlardır. Bu yüzden verimsiz ve çoraktır. Buna da, kadının intikamı denir.”
“Neden yoksullar?
Çünkü ruhi bunalımdalar!
Neden donarak ölüyorlar?
Ruhi bunalımda oldukları için!
Neden evlerinden kaçıp, iki köy uzaklaşamadan fahişelik yapmaya başlıyorlar?
Ruhi bunalım!
Neden zorla evlendiriliyorlar?
Neden on dört çocukları var?
.....
.....
Tek bir yanıt: Çünkü deliler! Bu kadar basit. Daha fazla ayrıntıya gerek yok. Haritanın sağı, ruhi bunalımda, hepsi bu. Hepsi deli!”