“Ne yapılırsa yapılsın, kaç yıl geçerse geçsin, ne kadar medeniyet peşinde koşulursa koşulsun, Türkiye, şark usulü sultan siyasetine saplanıp kalacaktı. Mustafa Kemal’in bunu görememiş olmasına imkân yoktu. Mutlaka o da biliyordu. Kendisinden sonra, büyük bir çöküşün başlayacağını ve tek nesilde bilinçlenmenin mümkün olamayacağını anlamış olmalıydı. Ama Mustafa Kemal için de dönüş yoktu.”
“Bir adım daha atıp kapıya yönelecektim ki Tevfik Fikret’in bir şiirini hatırladım.
‘Beşerin böyle delaletleri var
Putunu kendi yapar, kendi tapar’
Bir kelime eksik yazmıştı üstat.. Onu da ben tamamladım.
“Bir millet ki putunu kendi yapar, kendi tapar.”
“Onun bağımsızlığı doğuştandı. Özgürlüğünü kazanmamış, geri almıştı. Hem de sadece İstanbul hükümetinden değil, bütün dünyadan. Dünyanın bütün ordularından.”
“Mustafa Kemal benim kahramanımdı. Kahramansız büyümüş biri olarak, içimde birikmiş olan bütün hayranlık, dökülecek deniz arıyordu. Mustafa Kemal’in gözleri o denizle aynı renkte bakıyordu.
...
Kimsenin planına dahil değildi. Kimsenin oyuncağı değildi. Bir saniye sonra ne yapacağı meçhuldü. O yıllarda, Mustafa Kemal benim için bir sanat eseriydi. Nesiller boyu damıtılmış insanlığın mükemmel sonucu. Tek bir mükemmel insan için yüz bin çürük nesil! O güne kadar kitaplarını okuduğum bütün büyük ruhların vücuda gelmiş hali.”
“Eskişehir direniyordu. Çünkü bir adam vardı. Bir isim. Tuhaf bir adam... Yüzünü ilk kez 1915’te, gazetede gördüğüm bir asker...
Mustafa Kemal”