•Düşüncenin doğasında iletilmek vardır: yazılmak, konuşulmak, gerçekleştirilmek. Düşünce çimen gibidir. Işığı arar, kalabalıkları sever, melezlenmek için can atar, üzerine basıldıkça daha iyi büyür.
•Yüzleşmekten kaçındığımız korkularımızı örtbas edip kendimizi güvenlikte olduğumuza inandırırken, hayatı ne denli kuruttuğumuzu çoğu zaman göremiyoruz.
• her şeyin sona ereceğini bilsek, yolculuğun bizi nereye götüreceğini... ne olursa olsun yine aynı kararları verir miydik acaba?
yoksa tamamen farklı bir yoldan mı yürürdük...
eninde sonunda hep kendimizle yüzleşeceksek, hangi yoldan gitmeyi seçtiğimizin bir önemi var mıdır?”
"İnsan niçin yaşadığını bilmezse günü gününe yaşamakla kalıyor;
günün geçmesini, gecenin gelmesini beklemekten başka zevki olmuyor.
Bugün nasıl yaşadım, sorusuna cevap vermeden uykuya dalıyor, ertesi gün gene aynı hayat."
- İvan Gonçarov
•Kaybolduğuma, umutsuzluğumun doruk noktasına ulaştığına inandığım ve kendimi bıraktığım anda huzuru yakaladım. Görünen o ki insan vazgeçme noktasında tanıyor esas kendini, ve en yakın dostu oluyor kendisinin.