Emirhan
@FDFS
Bir Türk’ün Yankımaları(Yabancı Bir Dosta Mektup)
Güneşin yakıcı ışınları altındaki o yabanıl ülkeyi bilir misin?
Koruların ve solgun çayırların çiçeklendiği?
Kurnazlığın ve kaygısızlığın kötülükle birleştiği
Korkuyla kıvrandığı insan yüreklerinin?
Ve o ülkede ki bazen
Akıllar soğuk ve serttir taş gibi
Fakat zamansız bir tasayla ezilir güçleri
Dingin alevi iyiliğin söner erkenden.
Daha başlangıçta bir yüktür orada yaşam
Ve azarlanış gelir ardından sevinçlerin
Tutsaktır ve zincir altında inler orada insan
Dostum! İşte o ülke yurdumdur benim!
Not:
Ah, anlıyorsan eğer beni
Açık konuşmadığım için kınama;
Varsın, yalan gizlesin gerçeği:
Ne yapalım? Hepimiz insanız ne de olsa!
Sayfa 3 - İş Bankası Kültür Yayınları
Emirhan
Bu herif daha 15 yaşındayken nasıl bir ülke hakkında böylesine doğru sosyolojik tahminler yürütüp üstüne onun hakkında böylesine güzel bir şiir yazabiliyor?..
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Dua
Tanrım, suçlama beni yalvarırım
Yalvarırım ilençleme.
Bu mezar karanlığını dünyanın
Ve tutkularını seviyorum diye.
Senin dokunaklı sözlerin
Çok seyrek işliyor diye ruhuma
Ve aklım, o başıboz gezgin
Dolaşmakta diye senden uzakta.
Bağrımda esin alevleri
Lav gibi kaynıyor diye
Ve yabanıl tutkular gözlerimi
Karartıyor diye böylesine.
Bana dar geliyor diye dünya
Ve sana sokulamadığım için korkumdan,
Ve sık sık, günahkâr şarkılarımda
Yalvardığım sen olmadığından…
Ama söndür şu mucizevi alevi
Bu ateşi, her şeyi tutuşturan.
Taşa döndür yüreğimi
Ve dondur bakışlarımı, tutkudan yanan.
Bu korkunç şarkı söyleme susuzluğunun
Tanrım, kurtar beni pençesinden,
O zaman dar yoluna kurtuluşun
Ve sana yöneleceğim yeniden.
Sayfa 2 - İş Bankası Kültür Yayınları
Emirhan
1829, yani 15 yaşında.
“Mutluluk o kadar mümkündü,
O kadar yakındı ki!.. Ama kaderim
Çizilmişti çoktan. Dikkatsizce,
Hareket ettim belki de:
Annem bana acılı gözyaşlarıyla
Yalvardı; zavallı Tanya İçin
Bütün kaderler birdi…
Evlendim. Sizin de yapmanız gereken,
Rica ederim, beni unutmak;
Biliyorum: Kalbiniz
Gururla dolu, sahici bir onurla…
Sizi seviyorum (neden saklayayım?),
Ama başkasıyla evlendim ve
Ömür boyu sadık olacağım ona.”
Sonra gitti. Kalakaldı Yevgeni,
Yıldırım çarpmış gibi.
Nasıl bir duygu fırtınası
Hücum edivermişti kalbine!
Ama ani bir çıngırak sesi duyuldu,
Ve Tatyana’nın kocası göründü,
Şimdi kahramanımı burada,
Onun için kötü olan bu anda,
Bırakalım artık, ey okur,
Bir süre… sonsuza dek. Peşinden
Yeterinde yolculuk ettik
Dünyayı gezdik. Kıyıyı da gördük
Kutlayalım birbirimizi. Yaşasın!
Çoktan (değil mi?) gelmişti vakti!
Sayfa 413 - Alfa Yayınları
Emirhan
Benim de seninle olan yolculuğum burada son buluyor Puşkin…
“Şimdi yürüyün.”
Soğukkanlı bir tavırla,
Nişan almadan, iki düşman
Dört adım attı, kararlı,
Sessiz, eşit bir yürüyüşle.
Ölümün dört basamağı.
O sırada Yevgeni tabancasını,
Hiç tereddüt etmeden,
Sessizce kaldıran ilk kişi oldu.
İşte beş adım attılar,
Ve Lenski, sol gözünü kısarak,
Nişan almaya kalktı - ama o sırada
Ateş etti Onegin… Vurdu
Kader saati: Şair
Düşürdü sessizce tabancasını,
Usulca götürdü elini göğsüne
Ve yığıldı. Dumanlı bakışında
Acı değil, ölüm var.
Bir kartopu da bir zirveden,
Güneş altında ışık saça saça,
Böyle ağır ağır yuvarlanır.
Bir anda buz kesilen Onegin
Delikanlının yanına koştu,
Baktı, seslendi… boşuna:
O yok artık. Genç şair
Zamansız bir sona kavuştu!
Dindi fırtına, mükemmel renk
Silindi sabah ışıklarıyla,
Söndü sunaktaki ateş!..
Kıpırdaman yatıyordu ve tuhaf
Sayfa 285 - Alfa Yayınları
Emirhan isimli okura yanıt verildi
Emirhan
Bilerek mi yaptın be adam!
“Şimdi yürüyün.”
Soğukkanlı bir tavırla,
Nişan almadan, iki düşman
Dört adım attı, kararlı,
Sessiz, eşit bir yürüyüşle.
Ölümün dört basamağı.
O sırada Yevgeni tabancasını,
Hiç tereddüt etmeden,
Sessizce kaldıran ilk kişi oldu.
İşte beş adım attılar,
Ve Lenski, sol gözünü kısarak,
Nişan almaya kalktı - ama o sırada
Ateş etti Onegin… Vurdu
Kader saati: Şair
Düşürdü sessizce tabancasını,
Usulca götürdü elini göğsüne
Ve yığıldı. Dumanlı bakışında
Acı değil, ölüm var.
Bir kartopu da bir zirveden,
Güneş altında ışık saça saça,
Böyle ağır ağır yuvarlanır.
Bir anda buz kesilen Onegin
Delikanlının yanına koştu,
Baktı, seslendi… boşuna:
O yok artık. Genç şair
Zamansız bir sona kavuştu!
Dindi fırtına, mükemmel renk
Silindi sabah ışıklarıyla,
Söndü sunaktaki ateş!..
Kıpırdaman yatıyordu ve tuhaf
Sayfa 285 - Alfa Yayınları
Emirhan
Puşkin’in kendisinin de aynı tasvir ettiği şekilde ve aynı nedenden ötürü, bu poemayı bitirdikten tam altı sene sonra hayatını kaybetmesi insanı üzüyor.