Hayatımı kendi ruh haline göre bana ithaf ettiği cümleler içerisinde geçiriyor olmak pek eğlenceliydi. Kimin mi ? Tabii ki de annemin. Babama sinirlendiği zaman evime gelip '' ne yapacaksın
Benim var ya, herkesin de kendine özgü cemresi vardır diye düşünüyorum.
Bazılarının belki henüz düşmemiş sandığı, bazılarının bildiği, beklediğini bulduğu.
Her güvenişin ardından, insancıl hayal kırıklığı yaşamadan.
O, bunu nasıl yapar duygusunu yutkunmadan.
Ne düşmek ne de kimsenin düşmelerini seyretmeden.
Elimizin yettiği kadar yeri düzeltip, nefesimizin yettiği kadar dua ekleyerek, yaşanan tüm sıkıntılı anlara derman, yaralara şifa niyetiyle eksik yanlarımızın son bulduğu..
Umarım ilk cemre sabahında güneş doğduğu andan itibaren aldığımız her nefeste şükredecek sayısız güzel anlarımız ile birlikte;
Düşüşünden tek mutlu olacağımız şey de cemre'ler olsun..
youtu.be/v47y4yjW8ag