Ferah
@FERAH
Emekli
Balıkesir
Kayseri, 15 Şubat
2.008 moderatör puanı
6,2bin kütüphaneci puanı
9654 okur puanıKasım 2014 tarihinde katıldı
Hissettirdiği Eksiklik Kadarıyla Yetinebildiğimİnsan ve Duygular
Bir anda Yavuz'un Cariyesi ile olan hikayesi geliyor çok uzaklardan anıların sessizliğine yaslanarak.
Cariyenin "Derdi olan neylesin?" sözlerine sığınıp, Yavuz'un
"Derdi neyse söylesin!" cesaretini bekliyorum , içimdeki bütün korkak ve cesur kadınlarla birlikte, yüzümde kocaman bir gülümseme.
Dertlerimin ortasında umudumun gerçekliğini düşünüyorum.
Niye susuyorum ki diyorum niye?
Biz onunla gezmedik ki hiç bir sokakta, yağmurda ıslanmadık ve çay bahçesinde oturup bir fincan kahve eşliğinde birbirimizi izlemedik ki hiç ferahfeza makamında. Bir deniz kenarında martılara simit atmadık, ikimizi yan yana göremedi hiç kimse ne de biz..
Hiç bir fotoğrafta bizi teşhis edemediler, ellerimden de hiç tutmadı ki, ne de yüreğimden. Hep hayallerimden geçti, kendime sustuklarımdan ya da yazdığım kelimelerimden.
Öyleyse neden korktum ki yazılamamış bir hikayeden..
Devamı sonrasında :)
youtu.be/vbLRdpEo6Kg
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kalbimizin Tadınaİnsan ve Duygular
Bu ileti ; yazılanı içine sindiren, yazılanlara yüreğinden seslenen dostlarıma ait.
Şimdi bize bir hikaye çıktı. Çok fazla söze gerek bırakmayan, azıcık sözle her şeyi anlatabileceğimiz bir hikaye. Bu da böyle bir sebeb-i ithaf olsun. Hatta birbirimize ithaf edilen bir hikaye.
Laf aramızda birileri bana bir şeyler ithaf edince o kadar mutlu oluyorum ki .
Şimdi bize bir hikaye çıktı. Yakınlarına geldikçe uzaklaştığımız insanları düşündüğümüz, aslında o kadar uzakta olanlar ise, bize ne kadar da yakın, onları hissettiğimiz...
Şimdi bize bir hikaye çıktı. Bütün renklileri ayırıp aralarına hiç siyah katmadan , tertemiz beyazlarını anlatacağımız bir hikaye.
Daha kaf dağını aşmamışken aşk makamına takılıp kaldık deyip duygularımızın sırdaşı oluyoruz.
Anlatalım hadi..
youtu.be/-mHSuu4Q7vk
Tutar mısın şu yalnızlığımın kenarından? Birlikte hafifçe kaldıralım..Şiir
Puan vermedi·112 syf.·
2018 33. kitabı
Rahat rahat oturduğumuz evlerimizde bilgisayardan ya da aklımızı alan akıllı telefonlarımızdan yazmak ne kolay değil mi? Herkesin içinde nefret duygusu. Susuyorum olmuyor, konuşuyorum olmuyor, yeniden, yine yine izah ediyorum olmuyor. Ah bu kelimeler neden bana yetmiyor? Azıcık sevgi dolduralım yüreklerimize. Artık şu sığamadığımız bizi kucaklayan koca dünyaya sığalım istiyorum. Umutlarımı öldürüyorlar. İnsanlar birbirinden sadece tanışırken "memnun". Dost olduğunu, arkadaş olduğunu sanırsın ve hani hissettirirsin ya onsuz olmayacağını elin ayağın gibi ona muhtaç. İşte ondan sonra kendini nimetten sayar onlar; herkes gibi öleceğini unutarak. Sonra da insanın ömrünü yer bunlar adını da deli koyar.
Tanırsın artık insanları, tamam dersin, 40 yılda bir gelir iyisi, ama sen artık delisindir. Hiç olmazsa yaşarken, içimizdeki huzurun ölmesine izin vermeyen dostluklara merhaba diyelim. Hani geriye baktığımız 'ahh' landığımız ve 'keşke'lendiğimiz zamanlar vardır. Dürüst olalım bu liste de bayağı kabarıktır. Ama öyle bir 'iyi ki'lerimiz de vardır ; işte o tüm olumsuzlukları tolere eder! İyi ki anneyim.
İyi ki hayatımda benden, benliğimden canlılar var.
İyi ki dostluklarımız var. Bazı insanlara rastlama şansı verir hayat çoğalırsınız. İyi ki var, varız deriz. İnsan olmak, ne büyük bir onur. Yaradılışımızın farkına varıp, özümüzü hissetmek için ; ne dinlere, ne eğitime, ne paraya, ne de empatiye ihtiyacımız yok. İçimize dönüp niye var olduğumuzu hatırlamak yeterli değil mi ki? Kızdığımız şeyler belki de kendimizde olmayanlardır. Varlığımızdan gurur duyduğumuz sabahlara günaydın diyebilelim. Yazarak hiçbir şeyi değiştiremiyor olsak da, en azından içten bir şekilde okunduğunda kim bilir belki birilerinin temiz kalbine değer, dua olur, gerçek olur. Derin acılarımızın sona erdiği,