Rüyam Uslu
@FRYM
37 okur puanı
Ocak 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
DÜNYANIN KIYISINDA DANS – USLULA K. LE GUİN
Bu kitap 1976 – 1986 yılları arası çeşitli konferanslarda yaptığı ya da yayımladığı makaleleri içeriyor. Kendi ifadesiyle kitabı hazırlarken bazılarını tekrar düzenlemiş.
Feminizm , sosyal sorumluluk, edebiyat ve yazı, seyahat konularında sınıflandırmış tüm bölümleri. Kitabın son kısmını ise kitap eleştirilerine ayırmış.
Yazmak, okumak, anlamak ve anlatmakla işi olanların çok yararlanacağı bir derleme olmuş. Şiir , düzyazı, film, bilim kurgu edebiyatı, Amerikan yerlileri, şehir isimleri, mitler , efsaneler… çok zengin bir içerik.
Kadın konusunda feminist duruşuyla olaylara yaklaşıyor. Her bölümde konu ne olursa olsun bunu hissettiriyor. Bunu tepeden bir söyleyişle değil insan-kadın merkezinden ele alıyor. Zaten olması gerekeni hâlâ konuşuyor, tartışıyor olmamız da bazı şeylerin hiç değişmediğini kanıtlıyor.
Karanlık ve Fırtınalı Bir Geceydi bölümünü çok sevdim. Anlatının, hikâye yaratımının her şeyin özü ve amacı olduğunu vurgulamış.
Balıkçı Kadının Kızı bölümünü bir kez daha okudum. Okumaya doyamadım. Bir yazarın neye ihtiyacı olduğunu örneklerle sorguluyor.
Annesi de iyi bir yazarmış. Theodora bölümünde bunu anlatıyor.
Seyahat anlatımlarına bayıldım. Tüm gezdiği yerleri beraber dolaştık. Hem şiirsel hem gerçekçiydi.
Ve en sevdiğim:
‘’Usa puyew usu wupiw’’ Bir Kiri hikâyesi ‘’Tıpkı bir kirpi gibi geri geri gidiyor, ileri bakıyorum.’’
Reklam
Yeni bir dünya yaratmaya eskisinden başlarsınız elbette. Bir dünya bulmak için başka bir tanesini kaybetmeniz gerekir belki de. Belki de kaybolmanız gerekir. Yenilenmenin dansı, dünyayı yaratan dans, hep bir şeylerin kıyısında, eşiğinde, sisli sahilde edilirdi.
LEONARD VE HEVESLİ PAUL – RONAN HESSİON
Hem Leonard’ı hem de Paul’u tanımak ne hoş oldu. İnsanın içini ısıtan bir kitap. Kendi farklılıklarının içinde zorluk yaşayan ama bir o kadar da aşırı saflık taşıyan insanlar öyle saptamalar yapabiliyorlar ki insanın yüzüne tokat gibi çarpıyor. Paul’un ablası Grace’le konuşmasına bayıldım. Grace gibi ne çok insan var. Ve içimizdeki Grace’ler işleri nasıl zorlaştırıyor.
Hayatın içinde doğru durmak ve akışına saygı duymak için birtakım melekelerden yoksun olmamız mı gerekiyor? Hayatı olduğu gibi kucaklamak empatiden arınmış pür bir zihinle mi mümkün? Zeka ve akıl tüm kaygılarımızın, stresimizin, endişelerimizin asıl nedeni mi? Fazla şey bilmek, fazla şey düşünmek bizi insanlara yaklaştırıyor ve bir okadar da yoruyorsa iç huzuru bulmak için sadece bir ayçiçeğine ihtiyacımız olduğunu düşünmek bu kadar sıradan mı?
İki karakterin tüm saflığından güzel bir hayat sorgulaması çıkmış.
Reklam