Aslında ölüm dediğimiz gerçekten de tam olarak buydu. Birileri gelip gidiyordu ve geri de kalanlarsa gidenleri bir süre belki de ölmeden önce başlıyordu unutmaya ama bir an bitiyordu ve bitecekti.
Asıl önemli olan şey geride bıraktığımız insanlarda güzel anımsanmaktı.
Şefkat artık burada bitmeliydi, toprak onu almalı ve saklamalıydı. Ne güzel bir istirahati bu! Duyacağı tek ses ot saplarını ezen kuşların hafif ayakları olacaktı. Başının üstündü kimse yürümeyecek, rahatsız edilmeden yıllarca evinde kalacaktı. Bu günlük güneşlik, kırların dinginliğinde sonsuz bir uyukuydu.