Beni hatırladıkça,
Arasıra gönlümü al.
Sokakta görünce, gülümse,
Yanıma yaklaş,
Az elin elimde kal.
Evine misafir geleyim,
Kahvemi sen pişir.
Taze doldurulmuş sürahiden
Bir bardak su ver
Yetişir...
Ziya Osman Saba
"... Ne zamana kadar, ey insan, ne zamana kadar, ey evren, toprağı kanla yoğuranlar için gururla meskenler kuracaksınız? Ne zamana kadar size barış ve sevgi sunanlara sırtınızı döneceksiniz? Başları kölelik boyunduruğunun altına alanları ve canileri daha ne zamana kadar yücelteceksiniz. Gün ışığının ihtişamını görebilmeniz için gözlerinin ışığını gecenin karanlığına akıtanları ve mutluluğun tadına varabilmek için sefaletin pençeleri arasında ömür tüketenleri ne zamana kadar unutacaksınız?