Sibel Güneşdoğdu
@Fabl
Binlerce kitabın okuru, binlerce sözcüğün yazarı...
Geliştirici Kitap Editörü/ Yazar
Dm'den Yazmayın Lütfen
İstanbul
364 okur puanıEylül 2019 tarihinde katıldı
Kitapların şifa etkisi var; özellikle ilk sayfalarda okuru içine çekmeyi başaran, ruhumuza ulaşan, okudukça merak uyandıran, elden bırakılamayanların...
Sevgili Ezgi Ayvalı, romanı Kutlama'da kurgusuyla, duygusuyla, gerçeğiyle, düşüyle, Araf'ıyla çekici bir atmosfer yaratmış.
Alfabetik sıralamayla ilerleyen sahnelerin arasındaki dünyaya dâhil olup, orada kendimizden bir şeyler buluyoruz…
Kutlama‘da, kimliği giz perdesiyle sıkıca örtülmüş bir anlatıcı var:
“Sadece oyundan çıktım. Artık bir bedene ihtiyacım yok,” diyor…
Yine anlatıcının deyimiyle kasabanın adı Karabasan... Kavak ağaçlarının adı; Uzamışlar ve ilerilerde bir Mezarköy.
Kasabadaki Baraka Otel, kadınlı erkekli eski okul arkadaşlarını ağırlıyor; içlerinden birinin doğum günü kutlaması nedeniyle bir aradalar. Ancak eski defterler açılıyor, hesaplaşmalar başlıyor. Onlar geçmişte birbirlerine âşık olmuş, acı çekmiş ya da ailesel yaraları nedeniyle hırpalanmışlar. Ruhlarındaki yarım kalmış duyguların peşine düşüyorlar, ortaya kaotik bir izlence çıkıyor. Otel sahibesi, oğlu, bahçıvan, konuklar, tümü öyküleriyle, okuru bir tiyatro sahnesine çekerek rollerinin hakkını veriyorlar. İç içe geçen ayrıksı hikâyeler okuyoruz; diyaloglar, kişilik analizleriyle insanın çelişik bir varlık olduğu gerçeğiyle yüzleşiyoruz.
Ve malum virüs mü uğruyor otele, yoksa yedikleri mantardan mı zehirleniyorlar?
İki dünya arasında sıkışanlar, başı sonu olmayan bir rüyanın içine hapsolanlar aslında neredeler? Sanki ne yapsalar ölemeyecekler ama yaşamayacaklar da ve korkmayacaklar, mutlu da olmayacaklar…
Sevgili Ezgi Ayvalı'yı kutlamaktan başka seçenek kalmıyor okuruna... Finalde açıkçası neye içlendiğimi bir an kavrayamadan ağladım; yazar ve romanın en sahici, belki de hayal kadar şeffaf karakterinin arasındaki konuşma inanılmaz
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Resim
parmaklarımın ucunda
yaşamdan damıttıklarım
unutma bahçesinin kıyısında
yeni bir resme başlıyorum
beyaz atlar koşuyor
di'li geçmiş zamanlarda
ona, sana, bana tutkuyu boyuyorum
kız güzel, oğlan yakışıklı
öp desem öpecek kızı
sulu boyanın ıslağında
yeşertiyorum sevdayı
yol boyu papatyalar
eflatun dikenler
biri bağırıyor
kanmasınlar birbirlerine
canları yanacak
biliyorum
o öyküyü ben boyadım
Sibel Güneşdoğdu
Çocuk
dipsiz bir kuyunun yosunlu taşlarında
bir çığlık senin adın
parmak izi gibi yazgın
değiştirilemez
sevmeyi bilmeyen kovanda
petekten yoksun
senin adın
ipek kefenlerin sarmaladığı
günahlara boyanmış
ıslak odalarda
duvarlara kazınmış hıçkırık
çocuk gibi sevilmeyi öğrenemeden
kuş yuvasından dışlanan
sahip çıkılmış bir sahipsiz
düştüğün yerde beklesin ahın
senin adın hep çocuk kalsın...
Sibel Güneşdoğdu
“Cinselliğinden utanan kadınlar, cinselliğiyle böbürlenen adamlar… Bir adamın cinsel tavırlar sergilemesi nasıl doğalsa, bir kadının cinsel isteklerini saklamasıdır doğru sayılan; çünkü bir öğretidir, yasaktır, ayıptır..."
