Sibel Güneşdoğdu
@Fabl
Binlerce kitabın okuru, binlerce sözcüğün yazarı...
Geliştirici Kitap Editörü/ Yazar
Dm'den Yazmayın Lütfen
İstanbul
364 okur puanıEylül 2019 tarihinde katıldı
Reklam
Bu Kitabın Yazarı Öldü… Ne kadar farklı bir ad, değil mi? Bir de kapakta yazarın adı bulunmayınca bambaşka bir merakla sarmalanıyor insan. Salt zekice tasarımdan dolayı bile okuma isteği büyüyor insanın ruhunda…
“Bu Kitabın Yazarı Öldü” Sevgili Bahar Yaka’nın kaleminden bir Novella… Farklı anlatımıyla sizi alıyor içine, bakın nereye götürüyor…
Mesleğinde istediği başarıyı yakalayamamış bir gazeteci, ünlü bir yazarın eşinden röportaj daveti alıyor. Genç adam, teklifi önemsiyor, işinde yükselme olanağı sağlayacağına inanıyor röportajın. Yola koyuluyor hemen; dağ başında bir yere doğru… Zaman sınırlı, görüşeceği yazar disiplinli, yeni romanını yazmak için evinin bahçesine yaptırdığı kulübe bitti bitecek; gazeteci zamanında yaşadıkları sapa yerleşim yerine ulaşamazsa yazar kulübeye kapanacak, onunla görüşmeyecek… Yolda aksilikler birbirini kovalıyor ama gazeteci, yazarın evine ulaşıyor bir biçimde; peki randevuya yetişebiliyor mu?
Başarılı bir yazar, bir zamanlar yazı işlerine yardım etsin diye işe aldığı, sonra evlendiği güzel bir genç kadın, bir küçük çocuk… Dağ başındaki evde, ailenin yaşamının odağına konumlanıyor gazeteci… Hikâye dört kişinin ağzından dinlediğimiz bölümlerle ilerliyor. Bahar Yaka’nın zekice izlediği yol sayesinde karakterlerin ne düşündüklerini, neyi, neden yaptıklarını kendi duygularından öğreniyoruz.
Kitaptaki yazar, kendini aşacağı yeni bir roman yazmayı hedeflerken, yazarın güzel eşi ne istiyor, çiftin küçük çocukları ne bekliyor; gazetecinin yolculuğu onu hangi hedefe kilitledi? Her biri ne umdu, ne buldu? Tüm yanıtlar kitapta… Harika bir kurgu, akıcı bir dil. Bu Kitabın Yazarı Öldü adlı kitabı çok sevdim. Sevgili Bahar Yakayı yürekten kutluyorum… Kitaplar ölümsüzdür; kitaplar iyi ki var…
Yeşim Banak’ın kaleminden harika bir roman; Kartaca...
“Ama size söz veriyorum: Birlikte dünyayı fethedeceğiz! Başlasın kutlamalar!”
Bu sözler Kartacalı Komutan Hannibal’in zafer konuşmasından; İspanya’dan Roma’ya ilerlemek, savaşı başlatmak için senatonun onayını almıştı çünkü. Tarihten bir kapı açılıyor önümüze, o kapıdan giriyoruz romana, bir kıyıdan izliyoruz gelişmeleri…
Hannibal, Maia, Aybars… Akdeniz’in uçsuz bucaksız sularının kıyısında, sokakları deniz, denizi şarap kokan Kartaca’da doğup büyümüş üç çocukluk arkadaşı… Felsefe, edebiyat, aritmetik, geometri; Yunanca, Latince, Farsça eğitimi almışlardı; Yüce Arşimet’in öğrencileriydiler onlar. Fakat Hannibal, bunların yanı sıra savaşçı olarak yetiştirilmişti. Hannibal savaşırken matematik dehası Maia ve sanatçı olmayı seçmiş Aybars çocukluklarından gelen bağlılıkla hep Hannibal’in yanında olacaklardı…
Maia, gemi yapımı tekniklerinde ve şehrin yapılandırılmasında ilerledi. Kendi isteğiyle savaş tekniklerinde uzmanlaştı. Birkaç kez Kartaca yakınlarındaki kolonilerde çıkan isyanları bastırmak üzere orduda komutanlık yaptıysa da daha çok geri planda bir savaş stratejistiydi.
Maia, roman boyunca kararlı karakteriyle konuların odağında bir genç kadın; annesini erken yaşta yitirmesi, babasına duyduğu kırgınlıklar, saklamaya çabaladığı duygusal çöküntüleriyle…
Herkesin mor sevdiği bir dünyada giysileri çoğunlukla lacivert ama ya kumaşının deseninde ya da omzuna attığı şalda bir parça mor mutlaka bulunuyordu. Kartacalıların atalarından miras mor renk; asaletin, zenginliğin, tanrıların rengiydi. Maia’nın tek aksesuarı ise zümrüt taşlı iğnesiydi; bazen ateş kırmızısı saçlarında firkete, bazen ceketinin yakasında broş. O iğneden neden vazgeçemediğini yazar romanın sonuna saklamış… Maia ile Kartaca sokaklarında
