sokakta çocuklar benimle oyun oynuyorlar, elimden tutuyorlar. çok yaşlı olduğum için mi, yoksa en az onlar kadar çocuk olduğum için mi, neden, bilmiyorum.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
''üzgünüm yıldızlar için
parlamış olan bunca zaman,
bunca zaman, bunca zaman...
üzgünüm olanlar için.
hiç hissetmezler mi yorgunluğu
eşyanın hissettiği,
her şeyin hissettiği,
uzuvlarınki gibi?
var olmanın yorgunluğu,
olmanın,
sadece olmanın,
kederli varlığı
ışıldamanın veyahut gülümsemenin...
yok mudur, nihayetinde
var olan her şey için
ölüm değil ama
başka türlü bir son,
yahut daha yüce bir gerekçe
bir tür özür yani.''
ışıksız bir sabaha uyandı, kendini kaynağını kaybetmiş bir nehir gibi hissediyordu. dışarıda, yağmur yavaştan ölüyordu. kadın, yatakta oturmuş saçlarını tarıyordu.
''bitti. daha fazla dayanamıyorum.''
''daha iyi ya. şimdi mutlu olabiliriz.''
şimdi, saçlarıma aklar düştükçe, biri kafamın içinde eski bir fotoğraf albümünün sayfalarını çeviriyormuşçasına canlılığını koruyan anıların hücumuna uğruyorum.