Yine üstümden bir 21 Aralık geçti. Ben hala seni konuşuyorum ,ben hala seni anlatıyorum; ben sadece seni anlatıyorum. Günlük dediğim defterimin her sayfasına seni anlatmışım, arkadaşlarıma durup durup senden bahsetmişim, yeni tanıştığım insanlarda seni aramış, senin hiç gelmediğin bu şehirde ben birilerini sen sanmışım. Karşılaşma ihtimalimiz var sanmışım hep sanrılarda yaşamışım seni ben. Gözyaşları, ağlamalar, boğulmalar , konuşamamalar yorulmuşum da bıkmamışım inatla seni dilemişim ,bir seni dilemişim; sen bir beni istemezken. Seni bu kadar önemli yapan bir özelliğin de yok. Sana önem veren bendim bunu bile bile hep sevdim hep yenildim iki yıl oldu işte… Nerde ne zaman ne şekilde seni hatırlayacağım hiç belli olmuyor en küçük detay bile seni hatırlatıyor; bir plaka , bir at, bir mont, bir yüz… Şarkılar mı? Onlar zaten susmuyor. Nasıl unutulur bilmiyorum, nasıl alışılır onu da bilmiyorum sadece böyle yok olmayı öğrenmişim