Ne kadar doğru ve bir o kadarda korkunçtu ki belli bir noktaya kadar sefaletin düşüncesi yada görüntüsü insanın kalbinde en şefkatli hisleri uyandırır. Fakat bazı istisnai durumunlarda hisler belli bir noktayı aşıp devam ettikçe bu duygular tiksintiye evrilir. Bunu insan kalbinin özündeki bencillik ile açıklamak isteyenler ise yanılmaktadırlar efendim. Aksine bu duruma genelde aşırı ve köklü bir acıyı iyileştirme umudunun tamamen yitirilmesi sebebiyet verir. Hassas bir ruh için merhamet çoğu zaman acının ta kendisidir. Ve nihayet böyle bir merhametin etkili bir yardıma vesile olamayacağı farkedildiğinde sağ duygulu tarafı insanı bu duygudan kurulmasına salık verir.