Akşam kapanınca perde perde,
Bir hatıra zevki var kederde.
Artık ne gelen, ne beklenen var;
Tenha yolun ortasında rüzgâr
Teşrin yapraklarıyle oynar.
Gittikçe derinleşir saatler.
Rikkatle, yavaş yavaş ve yer yer
Sessizlik daima ilerler.
Ürperme verir hayale sık sık,
Hep bir kapıdan giren karanlık...
Beyhude harcanan zamanlar, kafa karıştıran meseleler, incir çekirdeğini doldurmayan hadiseler arasında, insan daima kaybolma tehlikesi altındadır! Bunca saldırı altında, nereden geldiğini ve de nereye doğru gitmen gerektiği bilgisini muhafaza etmek zordur...
Tekrar edeyim ki, insan için mevki, servet ve şöhret gaye değildir; gaye olan saadettir. Bu ise, insanın kendi içi ile mutabık yaşamasındadır. Beni dinle! İçinle, işin ve mesleğin mutabik olsun. Huzur ve saadet bundadır...