Fatih guney
@Fatihc__
İçinde , hiç uyanmadan kalmış, biraz kurcalanmış, fakat hiçbir sonuna kadar işlenmemiş bir çok yetenek olduğunu acı acı seziyordu . İçi yanarak anlıyordu . Onda gömülün kalmış iyi ve güzel birşeyler vardı ; belki çoktan ölmüş ya da bir dağın derinliklerindeki altın gibi saklı kalmış olan bı hazine çoktan ortaya çıkmış olmalıydı . Ama çok derinlerdeydi ve üzerine ağır pislikler yığılmıştı.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İlya ilyiç kendisini “ başkaları” ile karşılaştırdı. Düşündü, düşündü; zahar ‘a söylediğinden çok başka bir düşünce zihninde gelişti. Kabul etmek zorunda kaldı ki başkaları bütün mektupları yazmaya , “ki”leri ve “ ne “ leri birbirine karıştırmadan yapacak zamanı bulabilirlerdi. Başkaları yeni bir eve taşınabilir, planı gerçekleştirebilir, çiftliğe gidebilir… “ Ben ne diye yapmayayım bunları?” diye düşündü. “ Ben de mektup yazabilirim; mektuptan daha zor şeyler yazdım. Ne oldu bana? Taşınmakta ne imiş? Bu sadece istemekten ibaret. Başkaları hiç hırka giymez.. onlar uyumak nedir bilmezler… Hayatın tadını çıkarır, her yere gider görülecek herşeyi görürler , herşeyi merak ederler . Ya ben? Ben başkaleındeğilim.” Bu son sözü hüzünle söylemişti
