Gelsen şu olurdu:
Evim dünya olurdu.
İncelik dil bulurdu
Saygı çocuklaşırdı
Beden murat kesilirdi
Kalabalık çiçek açardı
Pişmanlık utanırdı
Eşyalara su yürürdü
Acı değer kazanırdı
Ölüm sahipsiz kalırdı
Şiir sahipsiz kalırdı
Şiir usulca şımardı
Yaşamak büyür büyürdü...
Kendini seven insanların güzelliği ile konuşacağız.Kimsenin sevgisi kimseye bağış olmayacak.Dünyanın bütün dillerinden şarkılar okuyacağız.Bütün dillerin acısını,sevincini canımızda duyacağız.Doğadaki her varlık kendi mucizesine katacak bizi.Ellerimiz kimseyi yalnız bırakmayacak.Tek yalnızlığımız aşk olacak.Bütun bir ülke özür dilemeyi öğreneceğiz.Lunapark palyaçolarından başka bir üniforma kalmayacak dünyada.Güzel anılar kadar güzel olacak ölüm.
Bir hayal denemesi,güven duygusu için.
Bir ironi,gücün boyalı şiddetine.
Barışın hasat şenliği...
Yalnızlık...Seni bir gün biz seçeceğiz.O zaman güzel olacaksın.
Dokunduğu her şeyi ayrılığa çeviren simyam
Bildiği tek sahiplenme paylaşmak olan safdil.
Kimseye acı vermemek için kırk yerinden kırılan inceliğim.
İnsan sıcağından başka sermayesi olmayanım.