Bir adımı hatırlıyorlar o kadar: Hikmet aşağı, Hikmet yukarı. Şimdi nerede oturuyorsun? demediler de şimdi nerede çalışıyorsun? diye sordular. Gerçek bir ilgisizlik. Kaç yıldır ortalıkta görünmüyorsun, sen de neden çıktın? bile demediler; bu kadarcık bir ilgiyi bile çok gördüler bana.
Hayalimdeki günleri bile böyle küçük hesaplarla geçirdim işte albayım. Aklımın içine örümcek; kafamın sandalyelerinde elbiseler gömlekler çoraplar birikmeye başladı; bir bekar odasının dağınıklığına boğuldu. Düşüncemin duvarlarına resimler asmak istediğim halde bir türlü olmadı.