İnsanda öyle bir yer var, insan kaybolmak ister. Bakma sen söylediklerine, insan kendini feda etmek ister. Bir acıda, bir sevinçte, bir kavgada, bir hikayede erimek ister. Başka türlü katlanamaz aslında kendine.
Olmuyor! Herkes sözcüklere doğuyor, içlerinde yaşıyor, onlarla yapılanıyor, ama bunun böyleliğinin ayırdında olmak ''gerçek gülünç acı''; insanın kellesini uçurası geliyor.
insan vücudundaki karanlığı dışarıdaki ışıkla karşılaştırdığı için yok edemiyor, karanlık kabullenilemiyor. Hayvan bir dem ışık duygusuna kapılsa erinci yok olur, yiter. Biz ışık diye tepinenler karanlıktan kurtulamıyoruz.