ALMAYIN. Kitabın bilimsellik düzeyi yazarın ‘ben yaptım oldu, arkadaşımda denedik o da başardı’ düzeyinde. Ona rağmen sanki çok bilimsel bir kitapmış gibi alıntılar yapıyor gibi göstermesi çok komikti. Alıntı yaptığı şey de yine kendi yazdığı internet sitesi. Kitabın sonunda da twitterda yazara mention atanları ‘bakın ne övgüler aldım ne kadar başarılı kitap’ şeklinde lanse etmiş. Bu kısımlar kitabın güven vermemesini sağlıyor. Baştan sona soytarılık. Gelelim tavsiyelerine; çoğu hayatta uygulanabilir değil. Zira kişi zaten bunları yapabilseydi bu kitabı okumazdı. Mesela sosyal medyaya çok mu bakıyorsunuz, o zaman bakmayın, kendi otokontrolünüzü sağlayamıyorsanız bir arkadaşınızdan telefonunuzu saklamasını isteyin. Televizyonu çok mu izliyorsunuz, her seferinde televizyonu dolaba kaldırın, çıkarmak zor olacağı için daha az izlersiniz gibi önerilerde bulunmuş. Bu kitabı okuyup da bunu yapan insan oranı %5i geçmez. Çünkü televizyonu zaten dolaba kaldırabilecek iradeye sahip olsak onu açmayız da. Arkadaşımıza telefonumuzu veririz ama yarım saat sonra geri isteriz. Bir süre sonra buna alışırsınız arkadaşınız olmasa da telefona bakmazsınız diyor. Bakarız kardeşim, hem de öyle bir bakarız ki.. kolay olan alışkanlığın geri dönmesi çok hızlıdır. O yüzden kilo veririz ama alması hızlı olur. Yani kitap psikolojik temellere dayanmadığı için safsatadan ileri gidemiyor :) asla önermem
Reklam
Ben kitabı adından ötürü tarihsel bir kitap sanmıştım. O zamanlar kedilere nasıl bakılıyor, kediler nasıl bir statüye sahipti gibi bir senaryo bekliyordum. Ancak kitap kedi bakımını, kedi türlerini, hastalıklarını vs anlatıyor. Bu arada bazı şeyleri yanlış (gelişen bilimle beraber doğrular da değişti tabi ki) bana çok bir şey kazandırmasa da kedileri çok sevdiğim için düşük puan da veremedim. Yine de okumanızı tavsiye etmem :)
2023 seçimleri öncesi bilgilerimi tazelemek ve çok fazla üzülmemek için şimdiden kendimi hazırlamak için okudum. Çünkü bazen umuttur insanı öldüren. Çok umutlanıyoruz bir şeylerin değişmesi için. Ama güç zehirlenmesi yaşamayan yönetici neredeyse yok. En küçük ilçedeki kaymakam bile halktan kopuk o kadar başka kafalarda ki bir şeylerin değişmesi imkansızmış gibi geliyor. Bu kitap da sosyalizme masalsı bir eleştiri. Orwell’in kurgularının ütopya olmadığını, bunları çoktan yaşamaya başladığını farkettiğinde o içinde başlayan ürperti çok hoşuma gidiyor. İleri görüşlülük diyince de sen be Orwell
