Ben bazı yerlerde çok sıkıldım. Benzer cümleler arka arkaya kullanılmış. Vermek istediği mesajı verdiği halde benzer temalı bölüm tekrar yazılmış gibi geldi. Özellikle otel ve linç temalı yerlerde bunu çok hissettim. Kitabın en başından beri merak ettiğim birkaç soru vardı. Biri ana karakterin adı neden Gaza? Yazar neden bunu koymak istemiş. Bir yerde babasının dönüp ‘sana şöyle şöyle olduğun için gaza dedim oğullll’ gibi yazarın açıklayıcı olmasını bekledim. Olmadı. İkincisi babasının adı Ahad, dahanın tersi. Burdan da bir metafor çıkacaktır kesin dedim, tek cümleyle geçti gitti. Kitabın kapağını kitap bitip de kapayınca anlıyorsunuz. Labirent, çocuk, eller, güneşe uzanmak vs. Kitabın konusu o kadar sıradışı ki, bu kitap benim hayata bakış açımı değiştirir diyordum, yok olmadı. Ana karakterle bağ kuramadım. Kitabı okuduktan sonra buraya geldim puanını görünce ben kitaptan anlamıyorum heralde, biraz incelemeleri okuyup kaçırdığım yerleri anlayayım dedim, elle tutulur şurası da çok çarpıcıydı diyip bir noktayı işaret etmemişler. Herkes genel kitap özeti yazmış: kaçakçının oğlu 10 yaşında tecavüze uğramış sonra o da 14 yaşında tecavüz ediyor… kitabın arkasını kopyala yapıştır yapmaktan ne zaman vazgeçeriz?
*Buradan sonrası kitapla ilgili spoiler içerebilir*
Mesela kitabın en başından beri ahad Türkiye’ye kaçak yollardan gelmiş ve kalmış olsun, aslında ordan kaçanların halini en çok o anlasın ama para için değişmiş olsun diye bekledim. Çünkü ahad, gaza bunlar çok Türkiye’de kullanılan isimler değiller. Hatta Afganistan’a dönünce acaba ikizi mi var onu mu görecek, annesi birini bırakmak zorunda kaldı diğeriyle mi kaçtı diye bile düşündüm. Ama aldığı canı geri vermeye gitmiş meğerse. Burası güzeldi bu arada.
Çocuğun annesinin mezarını bulduktan sonra anne babasının kim
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Yazar bu kitabı 8 ayda yazmış. Kendi hafızasını zorlayarak geçmişe dönmüş ve o küçük anıları kaleme almış. Kitapta bir olay örgüsü yok. Sanki yazar fotoğraf albümünü açmış ve geçmişte olan şeyleri ‘bak bugün bu olmuştu, şurda nasıl gülüyor şöyle demişti’ diyormuş gibi o anı anlatıyor. Sıcacık bir kitap. Duyguları öyle içten ki, ben de böyle hissetmiştim ama kimseye söyleyememiştim diyebiliyorsunuz. Tabii yazarın dilini okuyunca neden Nobel ödülü aldığını anlamak da zor değil :)
Benim mental olarak bu kitabı okuma zamanım gelmiş, o yüzden çok beğendim. Ancak herkese hitap eden bir kitap değil. Yaşlı bir adamla genç bir adamın sohbeti olarak okuyoruz. Bazı bölümlerini anlamadım ne yalan söyleyeyim. Ama bazı bölümler var kiiiiiii. Duvarı izletti. Düşündüm üzerine uzun uzun. 135 sayfa olduğuna bakmayın. Bugün bitiririm bu kitabı diyerek elime aldığım kitabı bitirmem 1 hafta sürdü psikoloji, felsefe okumayı sevenler, varoluşsal sancı çekenler bu kitabı beğenecektir.
