Gülsüm
@Felsefezede
Şu anda okuduğu kitap
Otobiyografi çok okumamama rağmen bu kitabı gerçekten çok beğendim. Çünkü içinde sizi sıkacak ya da okuduğunuzda pişman edecek hiçbir detay yok. Yazarın, kitabı sadık dostu tek dostu, sol ayağı ile yazmış olması bile sizi cezbediyor.
Kitabın içeriği kısa kısa hikayelerden oluşuyor ve siz her hikayede bir başka yaşanmışlık içinde buluyorsunuz kendinizi ve çıkarım yapabiliyorsunuz, ders alabiliyorsunuz . Bu özelliği ile birnevi kişisel gelişim kitabı özelliği de gösteriyor. Bu da kitabı daha zevkli bir hale getiriyor.
Yazar Christy Brown beyin felci geçirerek doğmuş ve belli bir yaşa gelene kadar hiçbir zeka belirtisi göstermemiştir. Bu problemi ilk olarak annesi fark eder. Zaten annesi üzerine uzun bir süre Christy nin tek dostu olacaktır daha doğrusu silah arkadaşı. Çünkü ona inanan ve bunun için çabalayan tek kişi annesidir. Belli bir süre kendi durumunun tam anlamıyla farkına varmayan Christy sonraları hayatına onu sıkıntılardan bir nebze de olsa uzaklaştıran resim ve müzikle tutunmaya çalışır. Tabi ki yanında tek kullanabildiği uzuvu onu hiç yalnız bırakmayan 'sol ayağı' vardır.
Eminim çok beğenerek okuyacaksınız kitabı. Ha bu arada filmi de var. İyi okumalar :)
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Momo'yu ikinci kez okuyuşum. Yine çok beğenerek okudum, yine düşündüm, yine farkındalığım arttı. Tavsiye ediyorum :) Bakalım siz zaman hırsızları hakkında ne düşüneceksiniz? Kitaba bakcak olursak :
Kitap genel anlamda zaman kavramı üzerine kurulmuş. Günümüz insanının zaman algısı üzerine bir kitap aslında. Zamanın doğru kullanımı hakkında sizi düşündürecek bir kurguya sahip.
Sahi zaman nedir, zamanı(mız) gerçekten bizim mi, her saatine, her dakikasına, her saniyesine hakim mi yaşıyoruz? Bence hayır. Zaman çoğu zaman (!) bize yetersiz gelmiyor mu? Mutlu anlarımızın çok çabuk geçip gittiğinden, hüzünlü anlarımızda ya da Bi şeyi beklerken, sabırsızlandığımızda zamanın bir türlü geçmediğinden şikayet etmiyor muyuz? Zamanı yönlendiren biz miyiz yoksa içinde olduğumuzdan zaman mı bize hakim? "Zamanım yok" cümlesini en çok hangi zamanlarda kullanıyoruz? Hiç bunu düşündünüz mü, kitabı okurken düşüneceksiniz. Ha bu arada Momo bir kız çocuğu :) iyi okumalar
1943 lü yıllar.. O zaman 9 yaşında olan Bruno nun babası Hitler e bağlı Nazi de görevli bir komutandır ve ailesiyle birlikte Berlin de yaşamaktadır. Polonyaya karargah komutanlığına atandığı için daha doğrusu terfi aldığı için apar topar taşınırlar. Bruno üzgündür çünkü bilmediği Bi yerlere gidecek, arkadaşlarından uzak kalacak belki de yalnız kalacaktır bundan korktuğu için gitmek istememektedir. Korktuğu da başına gelir gittikleri yer ona göre çok sıkıcıdır. Ablası Gretel ise Polonya ya çoktan uyum sağlamıştır hatta koyu bir Naziye dönüşmektedir ve Bruno ile ilgilenmemektedir. Kaldıkları evin dibinde ilerde milyonlarca yahudinin öldürüleceği yok edileceği Auschwıtz denilen bir toplama kampı vardır. Bu yakınlık özellikle Bruno nun annesini endişelendirmektedir çünkü Bruno çok macerasever, meraklı bir çocuktur ve annesi de oğlunun yalnız olduğunun, canının sıkıldığının farkındadır. Burada çocuk yetiştirilemeyeceğini düşünmektedir. Endişeleri bir kehanet gibi gerçekleşir. Bruno merakına ve can sıkıntısına yenik düşüp tel örgülere kadar ilerler ve orada kendi yaşlarında olduğunu düşündüğü kafası kazınmış oldukça üzgün, mutsuz görünen çizgili pijamalı Schmuel ile tanışır. Gördükleri karşısında çok şaşırır anlam veremediği birçok şey gözlerinin önündedir. Schmuel de yalnızdır, kampta sadece babası vardır onu da bulamamaktadır . Sohbet etmeye başlarlar ve nerdeyse her gün tel örgünün karşılıklı kenarlarında oturup vakit geçirirler. Zamanla aralarında ki bağ güçlenir. Ikisi arasında ki bağ öyle kuvvetli bir hale gelir ki bunun sonucu hiç istemediğimiz bir şeye yol açacaktır. Bruno kendisini birden tel örgütün diğer tarafında bulacaktır. Dostluklarını, paylaşımlarını zaten tüm kitapta okuyacaksınız.
Kitabın temel konusu Naziler ve Yahudiler arasında ki ırkçılığa dayanıyor
Bir güncel kitap daha...Eskimeyen teması ve çocukların baş karakterleri oluşturması ile hep ilgi çekecek olan Sineklerin Tanrısı. Sorumuz şu : Kötülük doğuştan mı gelir yoksa sonradan mı kazanılır? Ya da masumdur dediğimiz çocuklar her koşulda masum mudur? Medeniyetten uzaklaştıkça insanlıktan da uzaklaşır mıyız? Kitaba baktığımızda
Yaşları 6-13 yaş arası değişen çocuklarla dolu bir uçak ıssız bir adaya düşer ya da düşürülür. Pilot ve mürettebat hariç bütün çocuklar hayattadır. Çocuklar korkmuştur ne yapacaklarını bilmez halde adada bi yerlere dağılmışlardır. Diğerlerine göre yaşça büyük olan ve daha soğuk kanlı tavırlar sergileyen yöneticilik ve lider ruhlu olan Ralph bir deniz kabuğunu kullanarak diğerlerini bulmaya çalışır. Amacı herkesi toplayıp toplantılar yaparak buradan kurtulmayı amaçlamaktır. Bu noktada Ralp demokratik ve iyi huylu bir lideri temsil eder. Ralph ın yakın arkadaşı ve ilerleyen bölümlerde akıl hocası olacak olan Domuzcuk lakaplı çocuk ise gözlüklü ve diğerlerine göre komik görünümü olan, taşralı bir çocuktur. Kimse onu ciddiye almaz. Domuzcuk bence burada zekayı temsil ediyor bunu tavır ve konuşmalarından zaten anlıyorsunuz. Jack ise başta Ralpla çok iyi arkadaş olsa da daha sonra ava olan merakı, içinde ki otorite kurma, yönetme hırsı onu ele geçirdiği için Ralptan uzaklaşır ve kendine manipüle edeceği çocuklardan oluşan başka bir grup kurar. Jack de bir liderdir ama merhametsiz, acıması olmayan, bencil, kötü bir lider. Diğer çocukların ne yapacaklarını bilmez halde korkmaları, açlığın çocuklar üzerinde ki etkisi üstlerinde ki kıyafetler yırtıldıkça, kayboldukça çocukların da içinde ki iyi şeylerin de yitip gitmesi...
Zaman içinde Çocukların tavırlarında ki değişimi heyecanlı bir şekilde okuyacağınıza eminim. Düşüneceksiniz siz olsanız hangi
Hayatımın her döneminde okuyabileceğim güncelliğini bence hiçbir zaman yitirmeyecek olan bir kitap 1984. George Orwell ın kehaneti de diyebiliriz aslında çünkü ister istemez bahsedilen hayatla yaşadığınız hayatı karşılaştırmaya, ilişkilendirmeye çalışıyorsunuz.
Avrasya Okyanusya ve Doğu Asya savaşlar yüzünden bölünmüş ülkelerdir. Okyanusya nın başında despotluğuyla bilinen ve her yerde boy boy asılı fotoğraflarında her açıdan sizi gözlediğini düşündüğünüz 'seni görüyorum' bakışlarıyla big brother vardır. Big brother aslında kurgusal Bi karakterdir ama onun asıl gerçekliği bir sürü mekanizmaya sahip olan korkunç bir sisteminin olmasından gelir. Tele ekran denilen ( bir çeşit televizyon) sizi sürekli izler. Evinizde (ne kadar sizin eviniz denilebilirse) işte, sokakta her yerde izlendiğinizi, dinlendiğinizi düşünün. Uyurken bile en ufak karşıt görüşü sayıklamanız sizi düşünce polislerine tutuklatabilir hatta sizi ihbar eden bu sistemle büyütülmüş çocuğunuz bile olabilir. Özgürce düşünmek, hareket etmek, yazı yazmak, istenilen dışında kitap okumak, aşık olmak, sevmek, sevilmek... Bunların hiç biri yok hayal bile edemezsiniz onda bile yakalanabilirsiniz çünkü.Sizin hayatınız yok tek gerçek hayat partinin hayatı. Kurallar önceden bellidir ve siz de bu kurallara uymak, zihninizi buna inandırmak zorundasınızdır. Doğruyu yanlışı ayırt etmeye çalışmayın bunu düşünmek bile size çok ağır bedeller ödetebilir. Böyle bir dünya da yaşamak ne kadar zor olurdu değil mi?
İşte böyle bir dünyada hayatta kalmaya çalışan kırklı yaşlarda ki Wınston Smith in çalışan aklıyla(!) yaşadığı dönemin çelişkilerle dolu savaşını okuyacaksınız ve sonuna kadar sahip çıkmaya çalıştığı aşkına şahit olacaksınız
