Bâdı Saba
@Fenafillahhh
Şu anda okuduğu kitaplar
Dikkat nefsinize ağır gelebilir!Hayat
Medeniyet tasavvuru okulu vesileyle tanıdığım Savaş hocamın kitabıyla buluşmak anca nasip oldu. Okuldan ayrılmasına oldukça üzüldüğümü de söylemeden geçemeyeceğim..Kitaba gelince, tam anlamıyla İslâm medeniyeti olarak içinde bulunduğumuz koma hâli gözler önüne serilmiş. Eleştiriler bazı okuyuculara ağır gelebilir çünkü çoğumuz içinde olduğumuz kimlik/kişilik/kulluk kaybının ne yazık ki farkında değiliz. Son iki asırdır tevhidi medeniyetimizin ekseninden rafa kaldırıp yerine Batı'nın bâtıl hurafelerini koyarak kim olduğumuzu unuttuk ve celladımıza aşık olduk.
Kitabın ortalarındaki "sekülerizm" tahliline mest oldum.
Kitapta ayrıca günlük hayatta alelâde kullandığımız kavramların aslında ne kadar önemli olduğu ve özünün nereye vardığını göreceksiniz.
Rabbim bizleri, ölçütleri yalnızca Kur'an ve Resulullah (sav) olanlardan eylesin. Bu ölçütlere aykırı şeylere, gönüllü/gönülsüz olarak bağlamaktan uzak eylesin. Gözlerimizi gafletten uyandırsın..
Reklam
Hikayeyi okurken bir yerde aklıma şu geldi; acaba yazar bir yaşantıdan mı esinlendi yoksa hayal gücünü mü kullanıyor? Sorduğum sorunun cevabını son sayfada aldım. Spoiler vermemek için o kısmı söylemeyeyim ama okuyan çoğu insanın da aklına gelir sanırım bu soru. Hasılı, hikâye bende değişik bir his bıraktı. Zaman zaman kendimde Süheyla'yı bazen de Engin'i buldum. Otokontrol yapmam için kendime bir nebze de olsa dışardan bakabildim. Süheyla belki bir yerlerde güzel insanların dualarını aldı kim bilir. Süheyla'nın vaziyetini düşünürken de üstad Necip Fazıl'ın çok sevdiğim mısraları geldi aklıma.
"Bu kapıdan kol ve kanat kırılmadan geçilmez
Eşten dosttan sevgiliden ayrılmadan geçilmez
İçeride bir has oda yeri samur döşeli
Bu odadan gelsin diye çağrılmadan geçilmez
Eti zehir yağı zehir balı zehir dünyada
Bütün fani lezzetlere darılmadan geçilmez..." Diye devam eden o harika kalbî satırlar...
Engin de eşyanın tasallutunun insana nasıl manevi ızdırap çektirdiğini açık bir şekilde gösteriyor.
Mal, mülk, şöhret, makam vs dünya kadar fâni. Bâki olan yalnızca O.
Çağdaş insan, maddenin, nefsinin, medyatik ayartıların ve hazların tasallutu altında yaşadığı için hayat mânâsını yitirdi; mânâsız, ruhsuz bir madde hapishanesinin tasallutunda köle ama zihni felç, kalbi kör, ruhu ölü olduğu için idrak edemiyor, göremiyor ve fark edemiyor bile bunu; bu manevî yıkımı, mânâyı yok eden madde saldırısını; maddenin insanın zihnini felç eden, kalbini körleştiren, ruhunu çölleştiren tasallutunu.
Eşyanın (maddenin) tesiri altında kalan insan köledir.
Kul ise, araçlara, hazlarına yenik düşmeyen, teslim olmayan aksine sadece Hakk’ın önünde boyun eğdiği için eşyaya tasarrufta bulunan ve hepsini teslim alan kendini aşabilen bir şahsiyettir. Rabbim hepimize hakiki "kul" olabilmeyi, maddeyi aşıp
Kitap; İbrahim Bey'in kapağında da tanımladığı gibi "Akıl üzerine bir tahlil" niteliğinde. Aklın varoluş hakkında şifreleri, insan ve varlık ile ilişkisi, doğru yönetimi bir çok farklı yazar ve Kur'an'ı Kerim'den istifade edilerek kaleme alınmış bir eser. Okurken ister istemez Mevlana'nın pergel metaforu aklıma geldi. O sabit ayak kendini eserde de gösteriyor gerçekten. Örnek alınacak yolundan gidilecek bir entelektüel tanıdım aynı zamanda bu kitapla. İnşallah diğer eserlerinize okumak, sizin gibi hakikatin şifrelerini çözmek bizlere de nasip olur.
"Bütün uyuyanları uyandırmaya bir tek uyanık yeter."Hayat
Bismillahirrahmanirrahim.
Soyadını üzerinde fazlasıysa taşıyan naif insan, güzel kul, ZARİFağabey..
Ağabey diyorum çünkü bir önceki ve bu yeni bitirdiğim kitabını da okurken o tuhaf hisler uyandı içimde. Zarif ağabeyde kendimden bir şey buldum sanki, bir samimiyet. Kırk yıl öncesinden bile günüme ışık tutabilen, çağ aşan bir bakış açısıyla içinde bulundugu durumu sünnet ışığında ve vahiy çatısında kulluk bilinciyle değerlendiren bana kendinden birşeyler katan bir parçam da sende ağabey dememi sağlayan çok güzel bir insan. Bilmiyorum belki hislerimi yaşamayan insanlar için yazdıklarım abartılı gelebilir ama her kitabın bir ruhu vardır, ben bu kitabı okumadım sevdiğim bir abimin dizinin dibine oturup bana anlattıklarını dinledim desem tam anlamıyla ifade etmiş olurum.. Nur içinde yat ZARİFağabey..
Bismillahirrahmanirrahim. Kitabı okuduktan sonra yorumlayıp yorumlamamak arasında çok gidip geldim. Onca yaşanmışlıklarla, böylesine sahiplenilmiş dava içinde oluş ve olduruş çilesinde yazıya dökülmüş bir zihin/fikir/hayat varken yorumlama cesaretini ve haddini kendimde bir türlü bulamadım.Ama böylesine de hayran olduğum ve kendimi bir küçük kıvılcım da olsa davasından saydığım muazzam bir fikir adamı ve Allah'ın güzel bir kulu için naçizane bir kaç kelam etmekten de kendimi alamadım.
Kitap, cüzzamlı bir hastaya usta bir doktor tarafından yazılmış bir iyileşme reçetesidir! İçinde bulunduğumuz öldürücü cüzzama neden yakalandıgımız, tedavi olmazsak ne olacağımız, ve ne olmaya devam edeceğimiz, tedaviyi nasıl oluruz? Gibi suallerin cevapları tek tek kafa açıcı bir şekilde listelenmiş. İçinde bulunduğumuz cüzzam ise aslında tam bir koma hali. Boşvermişlik, BOŞLUK, taklitçilik, maddecilik, batıcılık oyunu.. örnekleri çoğaltılabilir. Üstad adeta haykırıyor ne zaman uyanacağız ümmet olarak ne zaman üzerimizdeki deli gömleğini çıkarıp oluş için bir çivi çakmaya başlayacağız. Ne zaman teoride inandığımız esaslarımız için hakikatte birşeyler yapacağız? Herkes kendine bakmalı işe kollarını sıvayıp evvelâ kendinden başlamalı...
Etraf karanlık diye güneş yok değil.Medeniyete çökmüş karabulutların mevsimi de geçecek elbet. Gecenin gündüze, kışın yaza vardığı gibi, İslam güneşi de insanlığın üzerine yeniden doğduğunda, ruhsuzluğun gölgesinde soğumuş bedenler ilahi sıcaklıkta kendini bulacak biiznillah..
Reklam