Muhammed Ferhad Arslan
@Ferhad23
İnsan bir şey bekliyordu, sabahtan akşama kadar bekliyordu ve hiçbir şey olmuyordu. İnsan tekrar tekrar bekliyordu. Hiçbir şey olmuyordu. İnsan bekliyor, bekliyor, bekliyordu, düşünüyor, düşünüyordu, şakakları ağrımaya başlayana kadar düşünüyordu. Hiçbir şey olmuyordu. İnsan yalnız kalıyordu. Yalnız. Yalnız…
Ben hayatta herkese karşı lakaydımdır… Bu bende sevmek hissinin mefkudiyetinden değil çok fazla oluşundandır. Ben sevdiklerimi köpek gibi severim yavrum… Zelilâne severim… Muhabbetimi kendilerine verdiğim kimseler onu yüzüme fırlatsalar bile severim…
Bunun için, bu derekeye düşmemek için kalbimi bir dereceye kadar herkese açmış, fakat içeri girmek isteyenlere kapılarını kapatmışımdır…
