Bir kere çıktığınız eve geri döndüğünüzde artık orası sizin eviniz olmuyor. Size ait eşyalar, size ait hatıralarla dolu olsa da benim evim diyemiyorsunuz. Evim neresi bilmiyordum.
Gerçekte bir diğerinden doğmuş bedenleriz, başka bedenleri besleyen bedenler, başka bedenlerle sevişen bedenler, yaslanıp ağlayacak bir omuz arayan bedenler, başka bedenlere yakın olmak için mesafeler kat eden bedenler, vs. Bu bağlantılar ve onların yarattığı duygular olmasa hayat yaşamaya değer miydi? Mutluluğun da bir duygu oldugu düşünülürse, ne kadar mutlu olurduk?