Doğrusu şu ki, ruhum bomboş kalmıştı. Gözlerimin yaşarmaması için kendimi zorluyordum.
Adam'ım sesi içimde usulca dedi ki:
"Güneşe bak Zeze, güneşi uyandıralım."
Ve bir gün her şey bitti... O kadar basit o kadar kati bir şekilde bitti ki, ilk anda işin azametini anlamak benim için mümkün olmadı... Yalnız şaşırdım.,bir hayli üzüldüm; fakat bu hadisenin hayatım üzerinde bu kadar büyük, bu kadar değişmez bir tesiri olacağını asla düşünmedim.
Ben de diye devam etti Hasan " yirmi yıl boyunca kalbimde gençliğimin masalını taşıdım. Yaşadığım ilk ve en büyük hayal kırıklığımın yarası asla iyileşmedi."