Hâsılı cancağızım,
Ne bu hikâye bitti ne de dert.
Dert insanın kalp kâğıdıydı sanki. Kafa kâğıdımızdan kim olduğumuzu başkaları anlıyordu, kalp kâğıdımızdan kendimizden bir başkası olduğumuzu, biz.
Dertlerin sûretine büründük, kendimize kendimizmiş gibi göründük.
Dert hep çok olunca derman hiç tek olmadı.
Süründük.