Ah!
Ben çocukken (ne zaman çocuk olmuştum!)
görünmeyen adam olup pasta yemek isterdim. Ne kıtmış tutkularım.
Reklam
Ben okula gitmiyordum.
Tanrı da pek ortalarda yoktu gündüzleri.
Geceleri geliyordu, ölümü istiyordum Tanrı’dan.
Ölünce, babalığım, donup kalıyordu.
Ama ben her şeyi görüyordum ölünce.
Duru, mutlu bir ölümdü bu.
Yapılan haksızlığa daha iyi bir karşılık bulamıyordum.
"Terapide, gözümdeki perdeler düştü. Birden hür olabileceğimi fark ettim. Bunu başarmak bana bağlı. Ancak şimdi, bunca yıl ne kadar baskı altında olduğumu görebiliyorum."
Sayfa 132