İnsan, yaralarına rağmen değil; biraz da yaraları sayesinde kendisi olur. Acıyı hayatından söküp atmaya çalışanlar huzuru değil, yalnızca uyuşmayı bulurlar. Çünkü bazı yükler omuzda taşınmaz; karaktere dönüşür.
"Yükünle barış; o senin kamburun değil, bu dünyadaki kimliğindir.”
Çok para, çok sevgi, çok çalışma, çok güven, çok kontrol... "Çok" olan her şey bir noktadan sonra insanı yönetmeye başlayabilir.
Acı da genellikle burada doğar: yönettiğini sandığın şeyin seni yönetmesi.