İrem Nur Özkan
@Florenza
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Bir gün boğazında bir kesikle uyan (ama) masını hiç istemedim. Çünkü kötü insanlar kolay ölümleri hak etmez. Bu kanıya varmak için birkaç masum imgeyi öldürmem gerekti. Kalbimde susmak bilmeyen o iyiliğin cılız ve zavallı sesini, her daim gözlerimde yaşayan şefkatin ufuk çizgisini ve yalnızlığımın mağrur asaletini… Neden diye soracak olursanız, eğer dünya sizi yalnız bırakmaya yeminliyse yalnız olmayan her sahte sureti öldürmeniz mübahtır. Bunun için de içinizdeki o sefil, bayağı ve öğretilmiş masumiyetten kurtulmanız gerekir. Kalplerinizin en ücra köşesinde dostunuz bellediğiniz o duyguları öldürenler ceza almıyor ise içinizdeki sessiz çığlığın düzenli ve acımasız darbelere dönüşmesine hiç kimse karışamaz. Elbette bütün bunlar saf ve ucuz bir nefretin cesareti kesif kaleminden çıkmış deyimler değil. Dünyaya ne çok iyilik yaptım, insanları ne çok sevdim bilemezsiniz. Hatta bu saati bir yaz gününde durmuş kalbimi öylesine yordum ki, yüzlerce kez hançerleseniz uyanmaz, zehir zemberek sözler söyleseniz incinmez, kırılmaz. Ben bu dünyayı en çok karlı bir kış sabahında terk etmek isterdim. Hava o denli kessin ki insanların ellerini, benim kalbimde ne kadar kesik varsa iyileşsin. Üstüme soğuk topraklar atsınlar, ki kalbimin yangını dinsin. Bu dünyada buz kesmiş ne kadar gözyaşım varsa, alev olup saçlarına insin. Bilmiyorum sevgilim, cenazeme gelir misin? Ama senden önce ölmeyi hiç istemezdim. Yaşarken dahi bir heykel olan suretini en çok o kömür karası gözlerin boşluğa bakarken izlemek isterim. Gittiğin günden beri darağacının birindeyim. Bilmem kaçıncı ülkenin, kaçıncı pazartesindeyim. Sensiz her cümlede eksik bir yüklem, her sayfada yırtık bir tümceyim. Ellerinin derin çizgilerinden birinde, her geçen saat eksilmekteyim. İçimde her bir kötü kalbin dünyayla ilişiğini kesmek
"Aradığınız insan daima bu geceki gibi, istediğiniz yerde yolunuza çıkmaz ki..."
Sayfa 82
Defalarca kez okuduğum o kitabın en canımı yakan cümlesi...
"Dünyada bana hiçbir şey tabiattan melül bir insanın zorla gülmeye çalışması kadar acı gelmemiştir."
Sayfa 68
"Ah aşk, ah müzmin bekar.
Benden başka kimse
Yürümez beline kadar bu ıslaklığı.
Yeri doldurulamaz."
