Sık sık gözlerim doluyor dersteyken, yemek pişirirken ya da ütü yaparken. Özür dilerim kendimden bu kadar yıprandığım için. Dünyanın içinde kendime bir dünya kurup bu kadar içime kapandığım için. Özür dilerim bir kahve içecek kimsem olmadığı için. Şu hayata bir daha gelsem keşke.
“Durduğum yer benim değil iken, gidebilecek bir yerimin olmaması ne acı;
gidebilecek bir yerim yok iken hala ve inatla durmayışım ne gaflet;nihayetinde ölmüyorken yaşıyor olan insanın,yaşıyorken öldüğünü bilmemesi bu,bu ne tuhaf bi’ hayret.”
Turgut Uyar