“Ayaklarımızın altında bir zemin yok artık. Bir çatımız da. Gelecek yok. Geçmişin izleriyse çoktan silinmeye başladı. Aşk, bize bu sonsuz boşlukta ev olacak tek şey. “
… Sadece onu anlatacağın şeyleri kaybediyordun. Onu sabah kahvaltıya çağırma ihtimalini.
… O, seninkilere dolanmış köklerini söküp alırken, seni de yerinden ediyordu.
Tüm insan duygularının başlangıcında bir çiçek vardır; soylu bir heyecandan doğan bir çiçektir bu ve mutluluğun anılarda kaldı, şöhretin de bir yalandan başka bir şey olmadığının anlaşıldığı günlere dek yavaş yavaş solar...