Fth Tzn
@FthTzn
“Kitaplar,kendimizi okuyamadığımız için varlar."
Matematik öğretmeni
lisans
Ankara
612 okur puanı
Şubat 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
“Ölüm bütün yaşları eşit kılar.”
Ya yaşam düşündüğümüz kadar uzun değilse. Ve bir gün beyaz önlüklü bir doktor gelip ömrümüzle ilgili bir sınırlama yaparsa ne düşünürüz yaptıklarımız dair pişmanlıklar mı baskın gelir yapmadıklarımıza dair hayıflanmalar mı.. inkar mı isyan mı olur hissettiğimiz yoksa hemen kabullenir sadece ne kadar erken o kadar iyi mi deriz.. Umut ne kadar olur mesela mucize hayalimiz ne kadar sürer
Kitap işte bu soruların peşinde desem değil sadece bu durumdaki hastalar ile yapılan seanslar terapiler var ve onların anlattıkları geride bıraktıkları sığındıkları ki burada “terminal hasta” tabiri geçiyor bu tip durumlar için..
Kitap boyunca şunu fark ediyorsunuz herkes kendince bir tepki geliştiriyor bu duruma dair kimi diğerlerine yardım etmeye çalışarak kimi daha sinirli olarak kimi sessizliğin içine gömülerek kimi cenneti hakkettiğini düşündüğü eylemleri düşünerek
Bir hayat tam ortasından kırılıyor… çünkü insan hayatın tam ortasındadır yaşı kaç olursa olsun (matematikten bağımsız)
Reklam
Attila ilhan’ dı sanırım şiirlerinin birinin bir dizesi şöyle idi “kaç hayat çıkarır yaşamasından.” (Hatırladığım)
İşte Rahmi Sönmez namı değer peygamber devrimci aşık ozan
Marksizmin kenarlarında gezinirken Feride ye aşık olur ki Feride marksizmin merkezindedir.
Ahmet hamdi huzur kitabında “vücudun düşüncemin evidir.” Der rahmi işte tam o gözle bakar Feride’ye devrimin vücut bulmuş halidir rahmi için..
içinde devrim peşinde bir ozan dışında onu asla anlamayan ve asla anlamayacağı bir dünya rahminin kaderi ki kederine de sebeptir..
15 yıl önce ilk okuduğumda aklıma bir kelime yer etmişti “kenter” siz opportunist pragmatist makyavelist ne dersiniz Rahmi’in gözünde hepsi “kenter”
Kenterlerden kitaplara sığınırım…
Son bir not kitaptan sonra 
Memleketimden İnsan Manzaraları kesinlikle bir daha okumak istiyorsunuz
Memleketimden İnsan Manzaraları kesinlikle bir daha okumak istiyorsunuz
Öncelikle sanırım kitabı aldığımda ilk şaşkınlığımı yaşamıştım çünkü satın aldığım 130. Baskıydı.. okuduktan sonra şaşkınlığım biraz daha katmerlendi… kitabın konusu malum kitabevi işleten birisi günümüz koşulları reklamlar söyleşiler falan aldığım ana fikir küçük adımlar size başka dünyaların kapısını açabilir yeter ki atmayı bilin..
kitabın bir yerinde sadece bir cümle geçiyordu gayet sıradan bir cümle “doğru, hayaller insanı perişan edebilir.” Sonra bu cümleyi bir de içinde virgül olmadan okudum “doğru hayaller insanı perişan edebilir.” Doğru kelimesini sıfat olarak kullanınca… belki şairin dediği “katlimize sebep suçumuz.” İnsanı asıl mutsuz eden mümkünlerin olmayışı idi belki de “doğru hayaller” kurduran hayat onların olmasına izin vermeyerek alıyordu intikamını ve yine biz “tüm mümkünlerin kıyısında” kalıyorduk
Kitap ile ilgili son cümle okunabilir mi evet benim ikinci kez okumak istediklerimin arasına girer mi hayır..
Martin Eden’i belki 15 yıl önce okumuştum hayat başka görünmüştü o vakitler gözümde sanki çalışırsam olacak dünya bana iyi niyetle eninde sonunda gülümseyecek gibi gelmişti.. okumanın yazmanın düşünmenin üretmenin yeteceğini düşünmüştüm.. şimdi bir daha okuyup geriye dönüp baktığımda ve tabi bir de 15 yıl geçtiğinde şunu fark ediyorum ki insanın özlemlerini belirleyen şey insan değil zamanmış onu anladım ve ihtiyaçlarını da hakeza.. Martin olmak istiyordu sadece kazanmak büyümek değildi asli amacı o sadece üretmek istiyordu.. vazgeçmeye yaklaştığı ve vazgeçildiğini düşünmeye başladığı anda gelen kazanma hissinin sadece kitabın tabiriyle söyler isem “yaşam, hasta bir insanın gözlerini acıtan güçlü beyaz bir ışıktan farksızdı.” Işığın süresini uzattığını ama aydınlatmadığını ya da acıtan bir aydınlanma yaşattığını fark ediyorum şimdi.. Prius zaferi bir çok yaşadığımız aslında biz kazandık zannındayız…
“Üzgünüm dünya ben bu otelden çıkamam”
Bir yazar intihar ile ilgili şöyle bir cümle kurmuştu "intihar anormal koşullara verilmiş normal bir tepkidir" aldığı ödül sonrası intihar eden Pavese için bu belki de en makul cümle idi. Halihazırda kitabın adından da anlaşılacağı üzere yaşamak için uğraş verdi belki ama yaşamak onun tabiriyle "yalanlara inanma sanatı" idi ve belki de yaşamamayı değil yalanlara inanmamayı seçti. kitabın 43. Sayfasında çünkü hala yaşamakta olduğu dışında ne yaşayacaktır ki insan" diyor ve umutsuzluğun ilk tohumlarını ekiyordu. Sayfa 149 da "bir insanı küçük düşürmenin en korkunç yolu onun acı çektiğine inanmamaktır." Diyordu ve dahi bir cehennem tasvir ediyordu. Sonra yalnızlık geliyordu devasa bir yalnızlık belki de onu da şöyle anlatıyor Pavese " kendimi yalnız bırakmamak için bütün gece aynanın karşısında oturdum"(165) Şunu demişti bir yerde "en korkunç acı acının dineceğini bilmektir." Acısının dinmesinden acı duymak sofistlerin paradoks dedikleri şey tam ifadesiyle bu olsa gerek. Çok cümle var kitapta daha güzelleri belki de ama şu kısımla bitireyim 2 Mayıs 1943 te yazmış bunu
"Bir aşağılanmanın derinliklerinden şu iki çığlık duyulur: Ya "görüşürüz ey dünya" ya da "seni sevdiğimi bilmiyor musun?"
Reklam