Benim yurdum neresi Yakup, diyorum. Benim baba ocağım neresi? Küçük şeylerle mutlu olmasını bilirdim eskiden. Yağmur yağar sevinirdim, kış gelir sevinirdim, bahar gelir sevinirdim... Bir çift yeni pabucum olsa, ayaklarımı uyku tutmazdı sevinçten. Akşam olsa sevinirdim Yakup, sabah olsa sevinirdim... Avuç içi kadar, küçücük dünyamda ben böyle mutlu yaşarken kim soktu aklıma uzak denizleri?
Yaşamı çekilir kılan buydu; akraba, eş, dost, çoluk çocuk değil, ait olmak. Bir yere, bir fikre, bir kimseye, bir gruba… Herhangi bir şeye ait olduğunu hissetmek.