Ahmet ümit'in kaleminden okuduğum ilk kitaptı. Oldukça etkileyici ve akıcıydı.
Konusundan çok, suriyeli sığınmacıların hayatlarına, dramlarına, çaresizliklerine değinmiş olmasını takdir ettim. Ama hakkını vereyim, çocuk tacizleri ve suriyeliler konusu ile sık sık gözlerimi yaşartan bir kitap oldu. hoş, bilmediğimiz şeyler değil de, yine de insan hatırladıkça vicdanı burkuluyor...
Ktabın ismini beğendim ve kapağa işlenen sözde oldukça etkileyici;
" Vicdanını yitirmiş bir dünyadan başka nedir ki cehennem?"