Fatoş Serttaş Güler
@Ftssrtts
37 okur puanı
Ocak 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Babasızlık asıl baba iziDuygu ve Düşünce
Puan vermedi·240 syf.··
Beğendi
·2026 17. kitabı
·8 günde okudu
·Okunma: 26 Nisan 2026 01:20
Doğar doğmaz gezegenlerin çevrelerinde dönüp duran uydular misali dönecek çocuklarımız etrafımızda. Gözümüzün ta içine bakacaklar; onaylanmak, pohpohlanmak, takdir edilmek için ellerinden geleni yapacaklar. Bazı anne ve babalar çocuklarını arkada bırakıp yeni çocuklar yapacak eskiyen bir çantanın yerine yenisini alır gibi. Ve ne gariptir ki yeni çocukları ve eşleri sonsuz bir fedakarlık görecek; sevgi, zaman, emek, sabır… Bazı anne ve babalar ise kalacak. Delirecekler, alkolik olacaklar, kumara batacaklar ya da erkenden ölüp terk edecekler bu dünyayı ve elbette çocuklarını. Anne ve babalar yara açan ve yara bandı olacaklar, sığınak ve hapishane olacaklar, dert ve çare olacaklar. Anne ve baba olmak belki de yasaklamalı.
Felaketler yağmur gibi yağarken başımıza ben artık distopik anlatıları bir edebi eser olarak okumuyorum. Onları yakın bir zamanda kapımızı çalacak gelecek senaryoları olarak görüyorum. Biri yaşanacak belki birkaçı ya da hepsi… Bunlar yaşanırken sadece mutlu insanlara, mutlu ailelere üzüleceğim. Mutsuz ve yitik olanlar kalite kontrolden düşük kalite etiketi ile geçen ürünler gibi yaşadılar hayatı, hep eğreti. Bu tabloya ölüm fazla gelmez, kaçınılmaz bir beklenendir aksine. Ama ah o şen çocuk kahkahaları, uzun saatler boyunca yenen aile yemekleri, okşanan saçlar, güven veren bakışlar, sevilen bir pati, yan yana ve huzurla bir arada kalabilen insanlar… Siz asıl zayiat olurdunuz.
Ada var ada var.Duygu ve Düşünce
Ah çocuklar, sanki mutsuzluğumuzun arka bahçesi gibiler. Gözden kaçan, gözden düşenler hep orada. Ağlayarak baktığım ruhlarındaki derin çiziklere bugün başka bir gözle bakabiliyorum. Yalnızmış, kimsesizmiş; olsun. Bir tüy kadar faydası dokunmayan ana babalar var. Dünyadan uzakmış, olsun. Dünyada hep kan ve gözyaşı var. Olsun varsın adada olsun. Arturo’nın adası o Epstein’in değil şükür.
EvEdebiyat
Eve sığdık, sığındık, kök saldık ya da saldığımızı sandık. Başını sokacak bir ev, çocuklarına miras kalacak, seni sıcak tutacak bir ev. İçinde keyifli şarkılar söyler, lezzetli yemekler yapar, onu zarif ve seçkin mobilyalarla ve porselen yemek takımları ile süsler, kapılarını kilitleyip dünyayı dışarıda bırakırsın. Bir insan bunun için katil de olabilir, katil bile olabilir. Belki de dünya üzerindeki toplu ya da bireysel tüm katliamlar bir yere ait olmak, bir ev sahibi olmak içindir; her şeyin emanetçisi olduğumuzu yok sayarak.
Baba evinden yeni yerine taşıdığın nesneler kadar hüzün veren pek az şey vardır. Evinizin arkasındaki nehirden toplanmış pürüzsüz siyah taşlar, söz verdiğin oğlana ait bir tutam saç, buruşmuş ve sararmış bir fotoğraf, bir bacağı kopmuş birkaç nesil kullanılmış bir oyuncak bebek yani evden getirdiğin herhangi bir şey. Gideceğin yere yollarken annenin sana son sözü: “Göreceksin kadınlar zayıftır ama anneler güçlü.” Sanılabilir ki yük savaşan, çatışan, dikleşen erkeklerin omuzundadır. Oysa kadınlar o erkekleri de sırtlayan birer gizli kahramandır.
