Bu kadar akıllıysak, nasıl kendimize bu kadar zarar verebiliyoruz? Bizler aynı anda dünyanın hem en zeki hem de en aptal hayvanlarıyız. O kadar akıllıyız ki nükleer ve süper zeki algoritmalar üretebiliyoruz. Ve o kadar aptalız ki,kontrol edebileceğimizden emin olmadığımız halde,üstelik en ufak bir başarısızlığın bizi yok etme ihtimali ortadayken, onları üretip geliştirmeye devam ediyoruz. Peki neden? Doğamızda,bizi kendimizi yok etmeye iten bir şeyler mi var?
Dini bir mit bize esasen hiç ölmeyeceğimizi ,zira ölümden sonra ebedi ruhumuzun cennete gideceğini vaat ettiğinde,bu bizi gerçekten mutlu mu etmeli,yoksa sadece hezeyanlara kapıldığımızı mı fark etmeli miyiz? Derinlere kök salmış mutsuzluğumuzun sebebi midir ölüm,yoksa yoksa mutsuzluğumuz ölümü inkâr çabalarımız dan mı kaynaklanır?