Barış yıldız
@Fyodor36
ZİYARET kitabının yazarı
Silmarillion, yalnızca bir fantastik hikâye değil bir dünyanın doğuşunu yükselişini ve yavaş yavaş kararan kaderini anlatan destansı bir mitolojidir, J. R. R. Tolkien bu eserde bir roman yazmaktan çok kadim bir efsaneler kitabı kurar, evrenin yaratılışıyla başlayan anlatı tanrısal varlıkların elflerin ve insanların kaderleri boyunca ilerler, her hikâye başka bir hikâyenin gölgesinde büyür ve anlatı devasa bir zaman nehri gibi akar. Silmarillionun merkezinde güç gurur ve kader temaları vardır, Fëanorun yarattığı Silmariller yalnızca değerli mücevherler değildir hırsın ihtirasın ve kaybedilmiş güzelliğin sembolüne dönüşür, bu mücevherlerin peşinde verilen yeminler ve savaşlar trajedinin kapısını aralar, çünkü bu evrende kötülük yalnızca dışarıdan gelen bir karanlık değildir çoğu zaman gurur ve tutkunun içten doğan gölgesidir. Tolkienin dili görkemli ve mitolojik bir tona sahiptir, anlatı bir romandan çok eski bir destanı andırır krallar savaşlar ihanetler ve kahramanlıklar birbirine bağlanarak büyük bir tarih hissi oluşturur, Orta Dünyanın ruhu burada şekillenir ve daha sonra anlatılacak hikâyelerin temelini oluşturur. Silmarillion aynı zamanda kayıp ve güzellik üzerine yazılmış bir eserdir, en parlak şeyler çoğu zaman en kısa süreli olanlardır ışık doğar parıldar ve sonunda söner, bu yüzden anlatının içinde sürekli bir hüzün dolaşır sanki bütün hikâyeler en başından beri kaybolmuş bir dünyanın hatırası gibidir. Kitap bittiğinde geriye yalnızca fantastik bir evren değil eski bir efsanenin yankısı kalır, güzellik geçicidir gurur çoğu zaman yıkımı getirir ve en büyük hikâyeler bile sonunda hatıralara dönüşür.
Reklam
Ekmekçi Kadın, kaderin acımasızlığı ile insanın direnme gücü arasındaki o sert mücadeleyi anlatan, duygusal yoğunluğu yüksek bir romandır. Xavier de Montépin bu eserde yoksulluğun, haksızlığın ve toplumsal acımasızlığın içinde ayakta kalmaya çalışan bir kadının hikâyesini anlatır, anlatının merkezinde yalnızca bir dram değil, insan onurunun kırılgan ama inatçı direnci vardır. Romanın dünyasında adalet çoğu zaman gecikir, hayat insanı sert sınavlardan geçirir ve masumiyet bile çoğu zaman suçluluk gibi taşınmak zorunda kalır. Ekmekçi Kadın karakteri bu karanlık dünyanın içinde sabırla ayakta duran bir figürdür, yaşadığı acılar onu yok etmez, aksine içindeki direnci görünür hâle getirir. Montépin’in anlatımı melodramın sınırlarına yaklaşsa da bu yoğun duygu romanın etkisini büyütür, okur yalnızca bir hikâyeyi izlemez, aynı zamanda dönemin sert toplumsal gerçekliğiyle de yüzleşir. Roman ilerledikçe kader ile adalet arasındaki mesafe daha görünür olur, fakat anlatının içinde yine de sönmeyen bir umut duygusu dolaşır. Kitap bittiğinde geriye yalnızca trajik bir hayat hikâyesi kalmaz, insanın en zor koşullar içinde bile onurunu ve direncini koruyabileceğine dair ağır ama etkileyici bir düşünce kalır.
Fareler ve İnsanlar, insanın hayallerle kurduğu kırılgan dünyayı ve o hayallerin gerçeklikle çarpıştığında nasıl dağıldığını anlatan kısa ama sarsıcı bir romandır. John Steinbeck dostluk, yalnızlık ve umut gibi insana en yakın duyguları son derece yalın bir anlatımla ele alır, George ile Lennie’nin yolculuğu yalnızca iki işçinin ekmek kavgası değil küçük bir hayale tutunarak hayatta kalmaya çalışan insanların hikâyesidir. George’un sorumluluk duygusu ile Lennie’nin saf ve kırılgan dünyası arasında tuhaf ama derin bir bağ vardır, Lennie’nin masumiyeti sert ve acımasız bir dünyanın içinde sürekli tehdit altındadır ve bu yüzden hikâye ilerledikçe okur yalnızca karakterleri değil o hayalin kırılacağını da hisseder. Steinbeck’in dili sade ve doğrudandır, olaylar büyük patlamalarla değil küçük anlarla ilerler, çiftlikteki işçilerin hayatı yalnızlığın ve çaresizliğin ağır atmosferini taşır ve her karakter kendi yalnızlığının içinde yaşar. Roman insan hayallerinin ne kadar kırılgan olduğunu gösterir, daha iyi bir hayat kurma arzusu karakterleri ayakta tutar fakat gerçeklik o hayalin önüne sürekli duvarlar örer, kitap bittiğinde geriye büyük bir olaydan çok içe çöken sessiz bir hüzün kalır çünkü anlatılan şey yalnızca iki insanın hikâyesi değil insanın hayallerinin dünyanın sertliği karşısında ne kadar savunmasız olduğunu hatırlatan evrensel bir hikâyedir.
