Bir zamanlar iki arkadaşım vardı. Bu iki arkadaş, bir öykünün de parçasıydı. Bir zamanlar, en önemli parçaların da onlar olduğunu düşünürdüm, ama artık o kadar emin değilim.
Sesler bana yoldaşlık ederdi, özellikle de pek arkadaşım olmadığı düşünülürse.
Bazen hayal gücümü, dengesini kaybetmiş aksi bir domino taşına benzetiyorum. Önce ileri geri sendeliyor, sonra vücudumdaki tüm diğer güçlere çarpıp, içimdeki bir sürü parçanın şık şık sesleriyle rastgele devrilmesine neden olan bir zincirleme reaksiyonu tetikliyor."
Artık kendi seslerimi duyamadığım için, ne yapacağımı tam olarak kestiremiyorum.
Bir kimseye dostluğumuzu sağken göstermeyi öğrenelim, ölünce değil.
