İsminden müsemma olmasını beklemiyordum ama intihar malzemeleri satan bi dükkanın olabileceğini de şimdiye kadar hiç tahayyül etmemiştim. Bir aile düşünün; böyle bir dükkanı işleten. Herkesin psikolojisi bozulmuş; umutsuzluk, karamsarlık , ölüm dağıtan ve bunlardan haz alan bir aile. Ama aralarından bir çocuk var ki bence ailenin yıldızı. Lakin böyle bir ailede umut veren , iyimser , polyana olan bir çocuk fazlaydı. Çocuğu kendine benzetmek için olanca şey yapsalar da başaramadılar. Tam ölümün ucunda iken bu çocuk tüm aile onu kurtarmak için pervane olur, onların gülümsemesine ve çabasına şahit olurken intihar eden bir çocuk: Alan.
Nasıl olur da o aileden kimse intihara teşebbüs dahi edemezken Alan bu kadar cesur olabilir. Kitabın son satırlarını defalarca kez okudum.