Gamax
@Gamax
Okurun kavrayış kapasitesine göre kitapların kendi kaderleri vardır
-Hiçbir şey doğru değil, her şey mübah-
#Comme ci, comme ça#
İnsanlara kulak verme arzusunu yitirmişti.
Reklam
Benimle alay etme, Vivas. Bilgeler derler ki, biriyle alay etmek onu öldürmek gibidir.
Yazıcı olan baba ve oğul
"Baba, olduğumdan başka birisi olmamı arzu edermiydin?"
"Bana bunu neden soruyorsun?"
"Çünkü herkes birbirimize benzedigimizi söylüyor, ama belki de öyle değildir."
(Babası oğlu) Abraham'a düşünceli şekilde baktı ve cevap verdi: "Başka bir yaşam hayal ettiğim oldu... Kuzenin Levi oğlu Davin'inki gibi bir hayat... Yollara düşen birisi olmak... Bir gezgin, pazarların ve yabancı yolların adamı, yeni tanışların, asılmış tehlikelerin... Başka sehirlerin ve başka ufukların (adamı)... Bağdat, Krakov, Semerkand, Kiev..."
Abraham ona hayretle baktı. Babasının onunla böyle samimi konuşması ilk kez vukuu buluyordu. Yazıcı olmaktan çok memnundu, ve kuzeni Davin'in pek emin olmayan yaşam tarzına hiç imrenmiyordu.
"Merak etme, oğlum" dedi yazıcı Bonmacip. "Bunları söylerken seni değil, kendimi düşündüm."
Ve sonra, kağıdının üzerine eğilerek tekrar işine koyuldu.
Abraham hayretle abisinin neredeyse tamamen kır bir saça sahip olduğunu gördü: Daniel 37 yaşıyla kendisinden sadece iki yaş büyüktü. Hayat geçiyordu. Yapmak istediklerini yapmakta acele etmeliydi insan. Ama (sevgilisi) Angevina kaybolduğundan beri, kendisinin en iyi tarafı, en neşeli, en canlı tarafı, artık ölmüş bulunuyordu. Ticari işlerini kendi haline bıraktı, mücadele etmeyi bıraktı, her şeyle ilgisini kesti, hayal kurmayı bıraktı. (İnsan) Ha 35 yaş, ha 70...
Ihtiyaci olmadığı halde hâlâ neden çalıştığı konusunda hayret edildiğinde, verdiği karşılık, insanın gerçek tatminin gereksiz de olsa yapmak zorunda bulunmadığı şeyler yapmakta bulunduğu karşılığını verirdi.
Reklam