Gamax
@Gamax
Okurun kavrayış kapasitesine göre kitapların kendi kaderleri vardır
-Hiçbir şey doğru değil, her şey mübah-
#Comme ci, comme ça#
Şu anda okuduğu kitaplar
Baby Doll: "[...] Bazen nereye gideceğimi, ne yapacağımı bilmiyorum."
Silva: "Bu herkesin başına gelir. İnsanlar dünyaya rehbersiz geliyor."
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İlginç bir düşünce
Sırf mutfağının (buzdolabı içeriği dahil) görüntüsüyle birisi sana aşık olabilir miydi?
Kitap okumak nedir senin için?
Kitap okuma yerin olarak evin, bize şimdi kitapların senin hayatındaki yerlerini gösterebilecek; onlar senin için önüne inşa ettiğin dış dünyayı senden uzak tutan koruyucu bir duvar mıdır, bir rüya mıdır uyuşturu içine dalmak gibi içine daldığın, yoksa dışarıya yönelik açtığın köprüler midir, o çok merak ettiğin, enlem ve boylamını kitaplarla genişletmek ve çoğaltmak istediğin dış dünya köprüleri.
Demiş olayım.. :)
İtalo Calvino'nun "Bir kış gecesi eğer bir yolcu" kitabını okumaya yelteniyorsun. Rahatla. Toparla kendini. Diğer tüm düşünceleri bir kenara at. Çevreni belirsizliğe terket. En iyisi mi kapını ört, (çünkü) diğer yanda televizyon sürekli olarak çalışıyor. Diğerlerine de baştan bildir, de ki: "Hayır, ben televizyon seyretmek istemiyorum!" Sesini yükselt, aksi takdirde seni duymazlar. "Okuyorum ben! Rahatsız edilmek istemiyorum!"
Belki bu gürültüde işitmemişlerdir, daha sesli söyle, bağır: "Italo Calvino'nun yeni romanını okumaya başlıyorum!" Ama dilersen de söyleme, istemiyorsan; umarım seni rahat bırakırlar.
Aslında kararlaştırılmış olan, buradan geçerken iz bırakmamamdı. Oysa ben, sürekli izler bırakıyorum: kimseyle konuşmadığımda iz bırakıyorum, ağzını açmayan birisi olarak, konuştuğumda iz bırakıyorum, çünkü her söylenen söz, ünlem işareti ile veya onsuz, dönüp geri gelmesi mümkün olan kalıcı bir sözdür.